మంచు ముసిరిన వేళ

నగర సివార్లనుంచి నగరంలోకి
దట్టంగా కమ్ముకుని ఉద్యమిస్తూ చిక్కటి మేఘాలు
ఆమె, ఆమె గదిలో ఒంటరిగా
మంచును మింగేసిన గాలి అతి శీతలంగా,
వీధుల్లో మంచు కురుస్తూ,
జీవితం చరమాంకపు వెలితి ముసిరిన కాంతి లేని గదిలో
నలుపు కర్టెన్లు నీలం రంగు గోడల
అన్ని వేళలూ రాత్రి వేళలు లా కనిపించే చీకటి గదిలో,
ఎన్ని రాత్రులో,
ఎన్ని పగళ్ళో ఆమె అలా
నీ కోసం వేచి చూస్తూ
కొవ్వొత్తిలా కరుగుతూ,
కన్నీరు కురుస్తూ,
నిస్సత్తువలో నానుతూ
కిటికీ గ్లాసు మీద మంచు లా, 
రాత్రనక పగలనక అలా వేచి చూస్తూ ....
నీ కోసం ఇప్పుడు
జీవితం చరమాంకపు వెలితి ముసురులో,
నీరసంగా దూరమైన నిన్నే తలచుకుంటూ,

వెన్నెల తాపం

నీదీ నాదీ అనుకున్న
నీ, నా జ్ఞాపకాల మంచం పై 
నన్ను వదిలేసి .... ఎందుకలా
ఈ చిరునవ్వు బూడిదలో
దొర్లమని
నాటి నీ నవ్వును అనుభూతి
చెందమన్నట్లు నువ్వెళ్ళిపోయావో
నేనెరుగని తీరాలకు.

మనవద్ద రెండు జీవిత కాలాల
సమయం ఉందనుకున్నానే కానీ
అరమరికలు లేని
పొగ .... అల్లుకుపోయే అనురాగం
నీ సాంగత్యం, మృధుత్వం
సుఖ దుఃఖాల ముద్దులలు
దూరమౌతాను అని అనుకోక
భద్రంగా దాచుకో లేదు.
సమయం సరిపోదనుకోలేదు.

ఇప్పుడు నేను నా ఆలోచనలలో
నిన్ను వదిలి జీవించాలని
కాలుతున్న యౌవ్వనం లో
కరిగి మనిషినయ్యి
నీవులేని వేదన జీవనంలో
వడలి రాలిన
నా నవ్వు బూడిదలో పొర్లి
నీ జ్ఞాపకాల అనుభూతిని చెందాలని

ఆమె నేను

నా మౌనం, నిశ్శబ్దం మాటలను క్రీడీకరించి
ప్రపంచానికి వినిపించిన నేస్తం .... ఆమె,
నేను తడబడినప్పుడు, నా కన్నీళ్ళకు
నవ్వులు అద్ది, అవి పువ్వులయ్యేట్లు
ఆసరాగా నా పక్కనే నిలబడి
ధైర్యం చెప్పిన బలం .... ఆమె,
నేను అతి బలహీనుడ్నైన వేళల్లో
ఉత్తేజం ఉల్లాసం నింపి .... నాలో, నాకు
ఎప్పుడైనా .... ఏ అనాలోచిత ఉలికిపాటు
తత్తరపాటు రోగమో వస్తే నయం చేసిన
ప్రకృతి లేపనం ఆమె.
తుఫానుకు ముందు మౌనం వహించిన
శక్తివంతమైన నిండు ప్రశాంతత
నేను కోల్పోలేని నా విశ్వాసం ఆమె.
ఈ అశాశ్వత నశ్వర ప్రపంచం లో
పసి మనసుతో నిండుగా
నిష్కల్మషంగా నవ్వులు త్రుళ్ళించి, కళ్ళతో
నా ఆలోచనలకు కొత్త గమ్యాలను నిర్దేశించి
ప్రతిగా, ఎప్పటికీ జతుంటాననే నమ్మకాన్నిచ్చి 

నా ప్రేమను స్వీకరించిన ఔదార్యం.... ఆమె.
ఆమె జతలో, భయాన్ని తరిమేసి .... నవ్వుతూ నేను.

పగలని నీటి బుడగ

విరిగిన, ముక్కల హృదయంతో
ఒక సగటుమనిషిని .... నేను
నీకు ఎదురుపడ్డప్పుడు .
నయం చెయ్యగలవనుకోలేదు.
ఆశ్చర్యపోయానే కాని
నా లోపలి గాయాలను
నిజంగా చూడగలవనుకోలేదు.

ఉపశమనం కోసం విశ్రమిస్తున్నానని
నా చూపుల్లో
నీవు గమనించే వుంటావు
గమనించే వుంటావు .... ఈ యాంత్రిక
జీవన ప్రయాణానుమతి పత్రాన్ని
ఒక ఆనందాతిరేకపు మెరుపును,
రోజువారీ క్షణికానంద లక్షణాన్ని .... నాలో,

ఆ బ్రహ్మ రాసిన విషాద జీవితం ఇది,
నేను ఒక గొప్ప పాత్రను
సవాలునై,
విచ్ఛిన్నమయ్యిందని
విరిగిన నా హృదయాన్ని గుర్తించడం లో
విఫలమైన నీవు, నయం చేసే ప్రయత్నం లో
శూన్యతనే మిగల్చగలగడం .... తియ్యని వాస్తవమైతే

నువ్వొస్తావని

తూరుపు కొండల్లో ఉదయించిన నూతన ఉద్యమమా .... చైతన్యమా!
బిడ్డడినై .... నీ ఒడిలో తెలతెలవారాలని, నిన్నే గుర్తుచేసేలా
అగ్నిశిఖ లా జీవించేందుకు, పోట్లాడబడి దండించబడాల్సొచ్చినా
ఈ శూన్య ఆలోచనల అస్థిర తెలిమబ్బులకు దూరంగా జరిగిపోవాలని

నేనొక పనిముట్టునైనా కాలేకపోతున్నానే అని, నీ కిరణాల్ని తాకలేకున్నానే అని
నీ వెచ్చదనం నన్ను పొదువుకోవాలనుంటుంది .... నీవే నేను లా,
ఓ పురోగమనమా! నా అయోమయ, నిస్తేజ, లక్షణాలన్నీ చైతన్యవంతమయ్యి
సోమరితనం ను అదుపులో ఉంచుకునేలా క్రమశిక్షణకు మారుపేరును కావాలనుంటుంది.

నువ్వేదైనా నాకు చెప్పాలనుకునుంటే, నేను చేసేలా .... నువ్వే చేసెయ్యి
ఈ మందపు శరీరంలోకి ఇంకడం చాలా కష్టం! నువ్వే నెమ్మదిగానో, సున్నితంగానో
నా ఆలోచనల్లోకి దూరి, మది పత్రహరితాని వై .... నన్నొదిలి వెళ్ళాలనిపించే లో గా
క్రూర అనైతికమైన .... ఈ జీవన రణనంలో, నాకు నేను జాగ్రత్తపడేలా హితభోద చెయ్యి

ప్రతిరోజూ తూరుపుకొండల్లో వెలుగువై ఉదయించి సంసారాన్నంతా చుట్టి పలుకరించి
విధిగా సంద్య వేళ అస్తమించే కాల సౌందర్యమా! నీవేమిటో నాకు తెలుసు
నా మాటల్లో నీకు అసాధారణత అనాసక్తత యాంత్రికత నే కనిపిస్తున్నాయనిపించినా సరే
నీ చైతన్య కిరణ వర్షంలో తడిచే అదృష్టం, జ్ఞానోదయం పొందే భాగ్యం ఆకాంక్షిస్తున్నాను.

జన సమూహాలకు, ముగింపు లేని వాదనల విసుగు విసురుళ్ళకూ దూరంగా
విసిరేయబడిన అవిజ్ఞత మొక్కను .... ఈ చీకటి లోయల్లో వృక్షమై విస్తరిల్లి
కీచురాళ్ళు, గబ్బిలాల రెక్కల చప్పుళ్ళ అసంబద్ద నిరుపయోగ లక్షణాన్నై
ఎదురుచూస్తున్నా! పురోగమనం, చైతన్యం తోడుపొందే ఆరాటం లో .... ఆశగా నీ కోసం

చేరువవ్వాలనుంది, నీకు

నీవెరుగుదువనుకోను. నా మనోవేదన
జతగా నీవు లేని క్షణాల నా దుర్దశ 
నీకు అర్ధమౌతుందనుకోను.
నాలో అంతర్మదనం
ఏనాడూ నీకు ఎదురుపడని ఈ అలసత్వం

ఒంటరినై, మాయావలయంలో చిక్కుకుపోయినట్లు
కలలోనే నీకు చేరువవుతూ ....
ఆశ్చర్యం సంభ్రమం అనిపిస్తుంటుంది.
నా సాంగత్యం లో పొందలేని ఏ స్వేచ్చకోసమైనా
నిజ జీవితంలో .... అందని దూరంలో ఉండిపోయావా అని

నీవు, నా ప్రియురాలివి, నా నేస్తానివీ కాకపోవచ్చు
అయినా పిల్లా!
నా సర్వస్వం నీకే సమర్పించుకున్నాను.
నా జతనౌతావనే నమ్మకాన్ని
నీ చిరునవ్వులు అనుభూతుల
కారణం నేనయ్యే అవకాశాన్నిస్తావు చాలని 

కష్టంగా ఉంది.
జతగా నీవు పక్కన లేవన్న నిజం జీర్ణించుకోవడం
నీవున్నావనుకుని స్పర్శించేందుకు జాపిన చేతికి
శున్యానివై నైరాశ్యం చెందాల్సొచ్చినప్పుడు ....
ఈ హృదయానికి తెలియదు. చేరలేని దూరంలో నువ్వున్నావనే
అతిశీతల భావన నాలో లోలో
ఏ నీడనో భ్రమనో ఆసరాగా వ్రేలాడుతున్నట్లుంది.

నా హృదిలో కి స్వాగతించిందీ, త్రిశంకువులో వ్రేలాడుతుందీ
నీ భావనల్ని పట్టుకునే
అందుబాటులో లేని నీ ఆధరణను పొందేదెలా అనే 
నా ఈ పరితపన మూలం తెలుసుకునేదెలా అనే 
ఇది తొందరపాటో, పొరపాటో, తప్పుడు ఆవేశమో ....
పిల్లా! నిజం .... మది ఎదలనిండా ఇప్పుడు నా అన్నీ నువ్వే

శూన్యం

ఇవ్వాలనుకుని. ఇచ్చేసా!
హృదయం

శూన్యం, నిశ్శబ్దం ....
యాంత్రికత అలవాటయ్యింది. 

బదులివ్వాలనుకున్నావు.

భయం! సమాధానం
ప్రతికూలమూ కావచ్చని

నిశ్శబ్దం
శున్యంగా ఉండటం నయం అని
చూస్తూ ఉండిపోయాను.

నువ్వెళ్ళిపోయావు.

ఇప్పుడు
ఒంటరి నైరాశ్యాన్ని శ్వాసిస్తున్నా
ఆవిర్లను నిశ్వాసిస్తూ

ఊపిరాడ్డం లేదు

ఎందుకు
ప్రాణాన్నీ, శ్వాసను 
నాకు కాకుండా 
చేస్తున్నావో .... ప్రతి క్షణమూ

దయచేసి 
ఒక్కసారే చంపెయ్యి
అలసి నిట్టూరుస్తున్న క్షణాల్లో 
అడగకుండానే

విన్నపం వినవా

నేను కలకంటున్నది నిన్నే
ప్రతిరోజూ ప్రతి రాత్రీ
జీవితం లో .... నా కలలో
ఓ మానసీ! ఎవరి చెరసాలలోనో
నీవు బంధీవయ్యి వున్న
భావనే కలలా చూస్తున్నాను.

ఎప్పుడైనా నిజంగా నీవు
ఎవరినైనా కోరుకున్నావా?
ఏ వల....పు చెరసాలలోనైనా
బంధీవి అయ్యి .... ఎలాంటి అనుభూతి
ఆలోచనల వలలో చిక్కుకున్నావో
ఎలాంటి కలలొస్తున్నాయో నీకు అని 

నాకొక సహాయం చెయ్యి
నీ మనోభావనలను అర్ధం చేసుకోవాలనుంది
కలలో అనవరతమూ నీవు
అంత ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తుంటావు
ఏ అంకిత భావంతోనో తెలియదు.
నా మదిలో మాత్రం .... నా అన్నీ నీవే

నాకు తెలుసని నీకు తెలుసా?
నీ చిరునవ్వు మాటల మాధుర్యం రుచి
నీ కౌగిలింత కవ్వింపులోని కసి
ఏనాడూ నిన్ను హత్తుకోని
నీకు ఎదురుపడని .... నా ఆలోచనలూ నేనూ
ఎరుగని ఏ రహశ్య ప్రదేశాలకో జారిపోతుండటం

ఇప్పుడు, అలసటగా ఉంది. నిదురొస్తుంది.
ప్రార్ధిస్తున్నా. సమయం మించిపోలేదని
కలలోనైనా కరుణించి నువ్వొస్తావని
ఎవరికీ కట్టుబడని వ్యక్తిత్వానివై
తెరిచున్న ఈ హృదిలోకి రావాలని
నా మదిలో నా అన్నీ నీవే కావాలని