Friday, September 30, 2016

మృత్యువే నా ప్రేయసి



పడి ఉన్నా అపస్మారకంగా
మరణం ముంగిట్లో
అందాల రాక్షసి కసి ముద్దు
ప్రేమ లో తడిచి ....
పర్యవసానం గురించి
పట్టించుకోలేదేనాడూ
మరణం దుప్పటి చుట్టుకుని
వింత అనూహ్యానందం లో
మునిగి తేలానే కాని ....
అసంపూర్ణుడ్నని తెలిసి పరిపూర్ణత కై
ఎంతగానో సంచరించాను.
అన్వేషించాను సంపూర్ణంగా
చీకటి రాత్రుల ప్రపంచాన్ని
ఒక ఉన్నత వ్యక్తిత్వాన్ని కోరి,
కొసకు నా ప్రేమ నాకు దొరికింది.
ఎందరి నోళ్ళలో నానిన  
ఒక అందాల రాక్షసి ఆమె .... 



నాకు కూడా ఆమె రాక్షసే
ఎందరు పసి భావనలనుకున్నా 
నా మనొభావనల్ని
ఆమెను నేను
దూరంగా ఉంచలేను ఉండలేను
ప్రేమించకుండా ....
కనుకే చంపుకుంటున్నాను
చివరికి, స్వయాన్ని
కొంచెం కొంచెంగా మరణిస్తూ ....
ప్రేమ లోతుల్లోకి జారుతూ
చావుకు దగ్గరౌతూ ....
ఒదిలెయ్యలేని మానసిని
నా ఆశను నేనే కాదనుకుని
మరణం కౌగిట్లోకి
కొంచెం కొంచెంగా జరుగుతూ

Wednesday, September 28, 2016

విధి బలీయం


తచ్చాడుతూ ఉంటే, చీకటి లో
నిస్సహాయుడిని లా ....
స్వయాన్ని కోల్పోయి
ఈదుతూ విరుచుకుపడుతున్న 
జ్ఞాపకాల కెరటాల్లో చిక్కుకుని,
అన్నీ అర్ధరహితంగానే 
కనిపిస్తూ, వింత అనాసక్తత  


మారు వేషం లో
చేదు నొప్పిలా
ప్రేమ రూపం లో తియ్యని బాధ
చేరువైన మరీచుడి లా
చేదు నిజం నీడ 
అనుసరించి వస్తూ తలరాత

Tuesday, September 27, 2016

తెలియదు నీకు .... నిజంగా



ఎవరి జుట్టులోనో
వేళ్ళు దూర్చి
సున్నితంగా
ఆడుకోవాలని, నీవు
పడుతున్న ఉబలాటం   
బుట్టబొమ్మలా
గిర్రున తిరిగి 
ఏ ఊహించని క్షణాల్లో
ఊహ కందని రీతిలో
ఆ ఎవరినో బలంగా
గుండెలకు హత్తుకోవాలనే
నీ ఆలోచనల 
ఆ బలవంతపు
అదిమివేతలో అవగతమౌతూ    


ఘాడంగా
నివురు గప్పిన ప్రేమలో
నీవు, నిండా
మునిగిపోయి ఉన్నావని

పర్వాలేదు అనే అనిపిస్తుంది


నీవు అనే కల కలతై 
మనం అందరమూ
ఒంటరులమే అని అనిపించినా
ఒక్కో సందర్భం లో
ఆత్మవంచన అవహేళనై మిగిలినా  

చరిత్ర అదే అదే మళ్ళీ మళ్ళీ
పునరావృతమై 
బాల్య దశ భారంగా గడిచి
రేపు అనే అనిశ్చితి కళ్ళ ముందు
అస్పష్టంగా కనిపిస్తూ ఉన్నా

వాయిద్యాలు మూగవోయి
ఫలించని చేతి రాతల
పరామర్శలు
నీ పేరు నీడలో
సమాధి చెయ్యబడినా  



ఎన్నో గడిచిన సంవత్సరాల 
మారని రాలని పొడి కన్నీళ్ళ 
అబద్ధాల కురుక్షేత్రం లో
తొడలు విరిచెయ్యబడినా 
ఒంటరినని మది ఆక్రోసించినా 

అప్పుడే నేల రాలిన అహంకారపు
నా అనంత జ్ఞాపకాల అవశేషాలు 
గుండె ఆకారపు శవపేటికలో
అసంబద్ధ పదజాలమై పేరుకుని
ప్రకోపనలుగా మారిపోతున్నా

నీ పేరు మాత్రం అందంగా రంగుల్లో 
నా పెళుసు మనస్సు పొరలపై 
చిత్రించబడి .... అంతలోనే
అకారణం గా విసిరెయ్యబడ్డ
ఏ ఒంటరి అనాసక్తతో అయ్యి విలపిస్తున్నా

Tuesday, September 20, 2016

ఉదాసీనత



కాళ్ళ క్రింద భూమి
కదిలి కరిగి
కాలానికి సమాంతరంగా 
భయానికీ
చావుకు దూరంగా
పరుగులు తీస్తూ ఉన్నాను.
తప్పించుకునేందుకు,
నీనుంచి
ద్వేషము
అబద్ధం
ప్రేమ జీవితాన్నుంచి
భరించలేననుకుంటూ .... 
కానీ దొరికిపోయాను నీకు. 



నీ ద్వేషానికో ప్రేమకో
ఏరాగానికో మరి
ఎంత వేగం పెంచినా
దూరంగా పోలేకపోయాను.
జీవితం ఒకటుందని
దాన్ని కాపాడుకోవడమూ
నా బాధ్యతే అని మరిచి మరీ ....
నా వెనుక
నా మనో నిర్మాణమంతా
విచ్చిన్నమై
నన్ను అనిశ్చితి పీడకు
సమీపం చేస్తున్నా ....
స్వేచ్చకోసం పోరాటం లా 
నీడలా నా వెనుకే
నా జీవితమూ నా బలహీనతలు 
పరుగులు తీస్తూ 
అకస్మాత్తుగా తొట్రుపడ్డాను.
జారిపోతూ అఘాదాల్లోకి 
పడిపోతూ ప్రేమ లోకి
అందులోనే
స్థిమితపడక తప్పని స్థితి.
జీవించక జీవితాన్ని
జీవిస్తూ ....
ఈ ఉపేక్షాయుత జీవనాన్ని

Monday, September 19, 2016

నీడలో నీడను


నా ఆత్మను కమ్మి 
నా ఆలోచనల్లోంచి తప్పించుకుని 
దూరం గా పారిపోతూ జారిపోయే 
క్రుళ్ళు జిగురులా 
కనిపించిన ప్రతి పదార్ధముపై 
పాచిని ప్రసవించి 
విస్తరిస్తూ 
ఏ సూర్యకిరణాల కాంతి వేడో 
మీదపడి నెమ్మదిగా 
కొంతసేపటికి 
ఆ సూర్యకిరణకాంతే కారణమై 
నీడలకు 
ఆ నీడల్లో నీడ 
నా ఆత్మరాగం 
వినిపించని నిశ్శబ్దం నీడలా మారి 
మిగిలిన ఈ జీవితం 
కేవలం ఏ నీడలానో 
నా అవనతాత్మకు గుర్తుగానో