నీ కోసమే ఈ కవిత

 












నా
హృదయం

బహుమానంగా
ఇవ్వలేను.
వేరెవ్వరికీ

విస్ఫోటించుట
భావ్యం
కాదని!

నా జ్ఞానజ్యోతివి నీవు

బాల్కనీ లో కూర్చుని, 
అల్లంత దూరాన చీకటిని తూట్లు పొడుస్తూ, 
పాలరాళ్ళపై తెల్లగా, విధ్యుద్ధీప కాంతిని పరుస్తూ,
మెరుస్తున్న బిర్లా టెంపుల్
మరో వైపున తటాకం లో
ఒంటరిగా తాపసిస్తున్న బుద్దుడ్ని చూస్తూ,
ఎన్ని రాత్రులో .... నేను అలా నిశ్చేష్టుడ్నిలా ....

నా అంతరంగం లో మాత్రం
నావి ఎవరి కోసమో ఎదురుచూపులు
నా కోసమే పాట పాడే ఒక మంచి మనసు కోసం.
అందుకే .... రాబోయే ఆ అజ్ఞాత మనసు కోసం
నేను కన్న ఎన్నో కలల్ని, ఎన్నో ఆశల్ని,
అంతరంగం లో, చీకటి అయోమయం పొరల్లో
భద్రం గా దాచుకునున్నాను.

సరిగ్గా అప్పుడే
నా తపస్సు ఫలించినట్లై నీవొచ్చావు.
నా జీవితాన్ని వెలుగు మయం చేసేందుకు.
నమ్మకాన్ని పెంచి, ముందుకు మనోరధం వైపు
నడిపించేందుకు
నీవు వెలిగించాల్సిన ఆ జ్ఞానజ్యోతి కాంతిని నేనే.

ఇప్పుడు ....
చైతన్యం వైపు కదులుతూ,
అలసిపోయినక్షణాల్లో నీ వొడిలో కాసింత సేదదీరి
నీవు పాడే ఆ మధుర భావనల పాటలు వింటూ,
జీవ సాగరం అలలపై తేలుతూ
ఆ ఆకాశాన్ని, నక్షత్రాల్నీ చూస్తూ
ఆశావహం గా వొడ్డువైపుకు కదిలి పోవాలని ఉంది.

ఔనూ!
నేను నా లక్ష్యం వైపే నేను నిజంగా కదలగలనా?
నాది కలా! నిజంగా అదృష్టమేనా?
నీకో గులాబీని బహూకరించి,
"నీవంటే ఇష్టం! అని, నిన్నే ప్రేమిస్తున్నా!" అనే
సావకాశం, ఆ క్షణానికి చేరువలో ఉన్నానా నేను?
ఎన్నో ప్రశ్నలు? కానీ, కొన్నే సమాధానాలు.

అందుకే, నా మనసుకిప్పుడు ఒంటరిగా మిగలాలని లేదు.
నీ నుంచి పొందే ఆ వెలుగు, ఆ నమ్మకం, ఆ చైతన్యం
ఆ జానపధ గీతం యొక్క మధుర గానం లో
అంతర్లీనం గా ఉన్న అమాయకత్వం
అనురాగ భావన లోని నిజాన్ని
నీ సాహచర్యం తోడుగా పదిలపర్చుకునే దిశగా కదలాలని,

ఉరిత్రాడు

 








మనసును సంప్రదించని
మెడ చుట్టూ బిగుసుకుపోయిన
ఒక తప్పుడు ముడి
అతను.
ఆమె ఏకాంతాన్ని భయావహం
విచ్చిన్నం చేసిన రాక్షసుడు.
అలా ఎందుకనుకుంటావు?
ఇలా అనుకోవచ్చుగా?
బంధం పిదప కూదా ఇష్టపడొచ్చు కదా!
ఇష్టాలన్నీ ఆకర్షణలు తొందరపాటులేగా .... అని,
పెద్దలు విడమర్చిన
విచ్చుకోని వివరాల మడతల్లో
ఊపిరాడని ....
వెలుగుచూడని అశృనయనాల దారల్లో
ఆ పుత్తడిబొమ్మ కథ.

అమరం మన ప్రేమ

 






కాలం కక్ష కట్టి .... మనల్ని దూరం చేసినా,
నేను నిన్ను ప్రేమిస్తూనే ఉంటాను.
మాటిస్తున్నాను.
ఆ నక్షత్రాలు రాలుతున్నా,
నా దృష్టి అంతా నీ మీదే .... అని.
నిన్నే తలుస్తూ,
నీవు కానిదేదీ నా కక్కర్లేదని చెబుతూ,
నేను నిజంకానిదేదీ చెప్పను.
మళ్ళీ చెబుతున్నాను .... ఓ చెలీ,
నీ ప్రేమ కోసం దేన్నైనా చేస్తాను.
ఆ నక్షత్రాలను తెచ్చిమ్మన్నా,
ఆ చంద్రుడ్ని కొనితెమ్మన్నా ప్రయత్నిస్తాను.
నిద్దుర పోని, నిద్దుర లేని రాత్రులలో
జాగరణల్లో ఆ మహత్తు ఉందనుకుంటున్నాను.
ఈ భూమిపై .... ప్రళయం సంభవించినా,
నేను నిన్నే పలుకరిస్తూఉంటాను.
నీ కలలు మసకేసిపోయినప్పుడు
నీకొసమే ఎదురుచూస్తూ, ప్రేమిస్తూ ఉంటాను.
వేసవికాలపు చల్లదనానివి.
చలికాలపు వెచ్చదనానివి.
శరత్కాలపు స్పర్శ వు.
వసంతకాలపు ఆత్మ వు, నా ప్రకృతివి .... నీవు.
నా ఆకాశానివి, కురిసే వర్షానివి,
నా ప్రేమ సమృద్దిగా పుష్పించి
పరిమళించే ఈ భూమివి .... నీవు.
నా గుండె నవ్వువు, నా ఆత్మ శ్వాసవు.
మన ఆశలు, కలలు ఒక్కలానే
ఎప్పటికీ మన హృదయాల్లో ....
నీకేమనిపిస్తుందో చెప్పు!
నేనంటే ప్రేమ అని, ప్రేమ భావనే అని,
చెప్పు నిజమని,
నా హృదయం చెబుతుంది. నిజమని, నిజమే అని.
కాలం మనల్ని దూరం చేసినా
నేనెప్పుడూ నీ ఎదురుగా .... నీ కోసమే,
నీవు నా గుండెలో, ప్రతి రాత్రీ నా కలల్లో ....
ఎన్ని రాత్రులు ఎన్ని పగళ్ళు గడిచినా
నిన్ను మరిచిపోనని ఒట్టేసి చెబుతున్నా! 
కళ్ళూ కళ్ళూ కలిసిన క్షణం నుంచి,
నవ్వు పరామర్శల ....
ముద్దు ముచ్చట్లింకా అలాగే గుర్తున్నాయి.
ఆకాశం పడొచ్చు .... ఆ చుక్కలు, సూర్యుడు,
చంద్రుడు తలక్రిందులవ్వొచ్చు!
నేను మాత్రం నిన్నే ప్రేమిస్తాను. ప్రేమిస్తూ ఉంటాను.

అల్లరి అపరాధం

 

నాడు, ఏదో ఆశించి ....
నీకు, దూరంగా
సుఖం, సౌకర్యం, సంతోషం
కనుగొనేందుకు పారిపోయి ....
తిరిగి, నేడు నీ చెంతకొచ్చాను.
నీకూ తెలుసు!
ఈ చెడిన అల్లరి లక్షణం
ఈ ప్రయత్నం లో ఏమీ పొందలేదు అని,
నా తలరాత
అల్లరి ఆశ ఎగరేసిన బంతి
ఇలా,
తిరిగి, తిరిగి
నేలకు, ఇంటికి చేరి
నిశ్శబ్దంగా .... దోషిలా నీ ముందిలా,

ఉదయారుణరాగం

గతం,
స్వీయ విధ్వంసం ....
ఘనీభవించిన
అచేతనత్వం లోంచి
నన్ను నేను నిర్మించుకుంటూ,
లేచి నిలబడ్డాను.
అజ్ఞాన,
అవలక్షణ
అయోమయ
సోమరితనాన్ని చీల్చుకుని,
నన్ను నేను దాచుకున్న
చీకటిని పారద్రోలుతూ
ఒక ఉదయారుణరాగం
పురోగమన పదం వైపు

చూడగలిగితే

 ఆలోచనల అలల చినుకులు చింది
అల్లకల్లోలమై మది
తెలియని లోతుల
సుడిగుండంలో చిక్కుకున్నప్పుడు
సముద్రపు లోతులు,
తెలుసుకో లేని ఏ అనంత లక్ష్యాల
వడపోసిన మెరుపుల్ని చూసి .....
స్వేదం వర్షమై కురిసి 
అలల పై నర్తించే నీటి బుడగల
పలుకరింపుల్లో కదులుతూ చైతన్యం

నీవూ నేనూ

 
నా ఊహాల్లో
అప్పుడప్పుడూ ఒక దృశ్యం చూస్తుంటాను.
జంటగా, అక్కడ .....
చేతిలో చెయ్యేసుకుని నీవూ, నేనూ
ఊరవతల టూరింగ్ టాకీసులో ....
పాత సినిమా చూస్తున్నట్లు,
రావి చెట్టుకు వ్రేలాడేసిన ....
ఉయ్యాల ఊగుతున్నట్లు,
రోజంతా నీ కేరింతల నవ్వులు నేను వింటున్నట్లు,
నేను గమనించట్లేదనుకుని ....
అప్పుడప్పుడూ నీవు జారవిడుచుకునే
ఆ ముసి ముసి నవ్వుల అమాయకత్వాన్ని
ఓరగా గమనించి అమూల్యానందం నేను పొందుతున్నట్లు, 
పదే పదే గమనిస్తుంటాను నిన్ను.
నిజానికి నా తపస్సు, నా ఆశ, నా నమ్మకం, నా ఆరాటం
నీవు కళ్ళుమూసుకునున్నప్పుడు
నీ మది ఆలోచనలు,
ఎద ప్రకంపనలకు కారణం నేను మాత్రమే కావాలని.

ఈ జీవితం

 

















ఎంతో చిన్నది.
ఒక నీటి బొట్టంత
ఒక ఇసుకరేణువంత
ఒక అణువు,
పరమాణువంత ....

యెముకలు, కండరాలు
రక్త మాంసాల్లో
కణ విచ్చితి అయి
నన్ను నేను కోల్పోవడాన్ని
చూస్తున్నాను.

ఇప్పుడు అలసి
అస్తమయావస్థ లో ఉన్నాను.
నాకు ఇప్పుడు
శాంతి కావాలనిపిస్తుంది.
ప్రశాంతంగా నిద్దురపోవాలనిపిస్తుంది.