బాధ

 










నీ మాటలు
చురకత్తులు .... తాకి
మది గాయమై, 
పుండుపై కట్టిన పెంకు లా
నీ నవ్వు
నొప్పిని జ్ఞాపకం చేస్తూ ....
బాద,
తల్లడిల్లిన ఎద ....
ఉరిమి,
రాలిన కన్నీరు
చిరు మెరుపుల ....
ఉపశమనం, ప్రశాంతత
ఒక తియ్యని బాధై,

ఒక నీడను ఇన్నాళ్ళూ నేను

 














ఒక భూతం లా .... నేను,
తచ్చాడుతూ ఉన్నాను. పరిసరాలలో .... ఇన్నాళ్ళూ
కోరికలను అంతరంగం లో తొక్కేసి
అసంపూర్ణుడ్నిలా
అగమ్యం గా, అయాచితం గా ....

నీ పక్కన,
నీతో కలిసి అడుగులు వెసిన క్షణం వరకూ
తెలుసుకోలేక .... అంతరంగం లోని కోరికలను
ఘాడమైన భావనలను ....
ఆశలను .... అణగద్రొక్కుకుని తిరుగుతూ,

 










నీ చెయ్యందుకుని సహచరించాలనే
ఒక చిన్న ఆశ ....
నన్ను నలిపి,
నిలిపేసాకే తెలిసుకున్నా!
జీవితంలో యాంత్రికత ఇంత దయనీయమా అని.

మరి నన్ను ప్రేమించొచ్చుగా!

 











నాలోని విశిష్టతలను 
గుమ్మరిస్తున్నా ఇక్కడ
నీ ముందు
ఈ అక్షరాల్లో ....
ఈ కలయబోసిన నవ్వులు
ఈ కన్నీళ్ళు
ఈ నలిగిన గుండె రోదనలు
ఈ ఎదురుదెబ్బల జీవితానుభవాలు
ఈ సంతోషం పులకరింపులు
కొవ్వు .... ముఖం మాస్క్ కింద
దాచేసుకున్నా భద్రం గా,
నా ప్రేమను
సంరక్షించుకోవడానికి
ఈర్ష్యతో నిండిన కనులకు
సమాజం కట్టుబాట్లకు .... దూరం గా,

అపరిమిత ప్రేమ

 











గాలీ, వెలుతురు నిలయం లా
ఆ మండువా లోగిలి
పెరటి కాళీ స్థలం లో
జామ చెట్టూ, పూల మొక్కలు,
ముచ్చట్లు,
మురిపాలు ఆడుకునేందుకు
శుభ్రంగా ఊడ్చిన
ఆ పొడుగాటి ఆ సిమెంట్ అరుగు.
ఆ అరుగుకు కాస్త దూరంగా అతను ....
ఒంటరి గా
కన్నీటిలో తడుస్తూ ....
ఆ పొరుగునే ఉన్న
ఆ ఇంటి కిటికీ వైపు చూస్తూ ....
అతని గుండె సలుపుతూ

ఎన్ని తరాల క్రితమో
కట్టబడిన ....
అనురాగ వారసత్వం
పొదరిల్లు అది.
ఆ మండువా లోగిలి లో
శోకదేవత లా ఆమె.
ఆ పెరటి పుష్ప లతల పరిమళాలు
ఆ ఆశలు వడలిన రేకులు ....
నేలరాలిపోతూ,
స్నేహ బందుమిత్ర పరివారం
చుట్టేసిన సందడి
ఆ సందడి లో
ప్రేమ బంధాన్నొదలాల్సొచ్చిన
పసుపుతాడు బంధం
అయిష్టత .... ఆమె ముఖంలో
ఆమె చూపులు అతను చూస్తున్న
అదే కిటికీ వైపు
లోపలినుంచి చూస్తూ
అవాంచనీయ స్థితి కలవరం .....

అతని మనసు రోదిస్తుంది.
"నన్ను మన్నించు ప్రియా!
పరిస్థితులు ఇలా
పరిణమిస్తాయనుకోలేదు.
నాది తొందరపాటు నిర్ణయమే
కాదనను.
నీకు శ్రేయస్సనిపించి
ఇష్టాన్ని అయిష్టం అని చెప్పడం.
జీర్ణం కాని నిజం!
నేను అంత కఠినంగా
చెప్పగలనని నేనే అనుకోలేదు.
మన్నించవా మనసా!"
అని అనుకుంటూ అతను.
బాధ భారాన్ని
మొయ్యలేని స్థితి లో
ఆమెను విచలితను చేసి ....

ఆ జామ చెట్టూ,
ఆ పూలమొక్కలు పరిమళాలు
ముచ్చటించుకునేందుకు కట్టిన
ఆ సిమ్మెంటు అరుగులు
అక్కడ ఒంటరిగా అతను.
అతని ప్రపంచం
సిమెంట్ లేని ఇసుక మేడలా
కూలిపోతున్నట్లు
పొరుగు ఇంటి కిటీకీ వైపే
చూస్తున్నాడు .... విచలితుడై ....
అతనికి ఆమె అంటే ఇష్టం!
అమితమైన ప్రేమ
జీవిస్తుంది ఆమె కోసమే
అన్నంతగా ....
పక్కన పీటల మీద
కూర్చోవాల్సిన మనిషి
ఒక పెళ్ళి పెద్ద గా
ప్రాణం ను పరాయిని చేసుకుని
అతను ఇప్పుడు
ఆ కన్నీటి వర్షం లో తడుస్తూ ....

నీడనై ఉంటాను

 












జీవితం అస్తవ్యస్తమయ్యి
రాత్రుళ్ళు ....
నిద్దుర దూరం అయి,
అన్ని నమ్మకాల్నీ ....
కోల్పోవాల్సొచ్చి,
ఆశలు అణగారి,
గుండె విశ్చిన్నం అయి,
కాలం కలిసిరాని క్షణాల్లో
ప్రపంచం ఒక బందీఖానా లా ....
బయటపడే మార్గం అగమ్యమై,
ఆక్రోశిస్తున్నప్పుడు ....
పోరాడేందుకు అశక్తుడివైనప్పుడు ....

 










నేనున్నాను.
నీ సరసన నడిచేందుకు.
తోడునై నీడగా
ప్రకృతి ప్రకోపం నీపై పడకుండా ....
కన్నీళ్ళను తుడిచేందుకు,
భయాల్ని దూరంగా ఉంచి,
ఉల్లాసం, ఆనందం ....
వెలుగులు పరిచేందుకు,
నిన్ను నీవు కోల్పోయి ....
అయోమయాందకారం లో
విలవిల్లాడుతున్నప్పుడు ....
నేనున్నానని గుర్తు చేస్తూ,

ఎప్పుడైనా,
"ఇక ముందుకు పోలేను.
జీవించడం కష్టం!
నిత్యం భరిస్తూ సాగిస్తున్న జీవితమే
కలలు" అని అనిపించి
అంతలోనే కాదనిపించిన క్షణాల్లో .....
ప్రపంచమంతా ఒక్కటై,
సాదిస్తున్న భావన
నిన్ను వేదిస్తున్న క్షణాల్లో ....
తుఫాను తీవ్రత పెరిగి
సునామీగా మారి
వెలుగనేది నీకు కనిపించనప్పుడు ....
నీ చూపునై,

నువ్వెక్కడ ఉన్నావు?
ఏ పరిస్థితుల్లో ఉన్నావు?
అన్నది, ముఖ్యం కాదు
నీ నీడలా, తోడుగా
నీ వెంటే ఉంటాను.
ఒక కొండలా, కోటగోడలా
రక్షణ కల్పిస్తూ
ఒక మార్గదర్శకుడిలా ....
అందుకే
నా చెంతకు రా!
ఒక తోడుగా, నీడనై ఉంటాను.

నేనింకా ఊహల్లోనే ....

 











ఎరుపు, నీలం రంగు
సీతాకోకచిలుకలు .... గాలిలో తేలుతూ
అల్లలల్లన సరాగాలు ఆడుతూ
నర్తిస్తూ,
పుష్ప సౌరబాల వేదికలపై
పాదముద్రల అద్దులు వేస్తూ,
ఎంతటి చక్కని వర్ణమో అది.

తామర పూలు,
బంతిపూలు
అన్ని వైపులా విస్తరించి
తెల్లగా, ఎర్రగా, పసుపు రంగులు
ముగ్గుల వాకిళ్ళలో
గొబ్బెమ్మలతో భూమాతను అలంకరించి
ఆ మహాలక్ష్మి ని స్వాగతిస్తూ 
ఎంత చిక్కని జానపద భావనలో అవి.

చిత్ర విచిత్ర దుస్తుల్లో బుడతలు
రంగులు రంగుల గాలిపటాల్ని
రకరకాల పరిమాణాల ఆశల్ని,
ఆకాశం లోకి ఎగరేసి .....
తెగి, గమ్యం చేరని, రాలిన
ఆశలకు న్యాయం కోసం పరుగులు తీస్తూ
ఎంతటి ఆహ్లాదకర జీవన యానమో అది.

అరమరికల్లేని పసితనపు ఆటలు
ఆ అరుపులు, ఆ పరిహాసాలు,
పేద, ధనికులమనే భావనలేని
ఆ నవ్వుల వాతావరణం లో
ఎవరి గెలుపునైనా అందరూ 
హర్షద్వానాలతో ఆహ్వానిస్తూ
ఎంత ఉల్లాసబరిత జీవనమో అది.

సౌందర్యరాసివి నీవు

 

















ఒక్కసారి చూస్తే చాలనుకుంటున్నాను.
నీ కళ్ళలోకి,
నీ ఒక్క వీక్షణం చాలు.
గుండె ఊపిరి ఆగిపోవడానికి,
అంత అందంగా ఉంటావు నీవు.

ఒక్క ముద్దు చాలు.
పోయిన ప్రాణం తిరిగొచ్చేందుకు, 
ఆ ముద్దు కోసం .....
ఎన్నిసార్లైనా మరణించేందుకు సిద్దం నేను.
అంత గొప్ప అందానివి నీవు.

ఒక్క స్పర్శ చాలు.
ఎక్కడి నుంచి వస్తుందో ఆ చేతనత్వం,
వెచ్చదనం,
ఆత్మను గుండెను కలిపి పిండినట్లౌతుంది.
అంత సౌదర్యం దివ్యత్వం నీవు.

కేవలం .... ఒక్క చిరునవ్వు చాలు.
నన్నొక మృగాన్ని పిచ్చివాడ్ని చేసేందుకు,
ఆ నవ్వు కోసం ....
సప్తసముద్రాల నైనా ఈదొస్తాను.
అంత అద్భుతం నీ అందం ఆ ప్రకాశం.

అగ్ని పూలు

 









బగబగమని నింగికి ఎగసిపడుతున్న ఆవేశం,
బడబాగ్ని అది.
ఎదురొచ్చిన మలినాలు మాడి మసి అవుతూ ....
ఆ దారి,
లావా నరనరాల్లో ప్రవహిస్తున్న ఎర్ర సూర్యుడి లా
ఆ ముఖం,
ఆ గుండె గర్జనలు,
ఆ పదజ్వాలాగ్నులు,
నూతనశకం ఆరంభం సూచనేమో అనిపిస్తూ,

???

 
















నీకు ఆస్తులున్నాయి, అంతస్థులున్నాయి.
నాకు లేవు.
నీ కు నీడనిస్తూ అమ్మా నాన్న ఉన్నారు.
నాకు లేరు.
నీతో కష్టసుఖాల్ని పంచుకుందుకు నేస్తాలున్నారు.
నాకు లేరు.
అద్దం లో ప్రతి రోజూ చూసుకుంటావు, నీవు అందగాడివని.
నేను కాను.
నీవు ఎప్పుడూ నవ్వుతుంటావు. సిగ్గుపడుతుంటావు.
నాకు అనుభవానికి రాలేదు.
నీ వద్ద అన్నీ వున్నాయి.
నా వద్ద నేనే ఉన్నాను.
నీకు నమ్మకం .... నీవు నాకంటే అధికుడివని.
నేను మాత్రం ఒప్పుకోను.