పొదివి పట్టుకో!

నా కలలో నా ప్రేమ .... నాదే ఆమె
కల కాని నిజం ఆ కల
పలికిన ప్రతి పలుకు శాసనమే
పళ్ళ బిగువున ఒక గులాబీ ఆకు 
మంచుబిందువును పట్టుకుని ఉన్నట్లు
ఆ దాహం తీర్చగలనో లేనో ....
ఓ గులాబీ! ఓ చిన్ని హృదయమా
జాగ్రత్తగా కాపాడుకో....నీ ఆశ పరిమళం
త్రాగాలనే తొందరలో మంచుబిందువును
ఎన్నో గులాబీల 'భాగస్వామ్యాన్ని.

మౌనాయుధం

నాకింకా వినిపిస్తునే ఉన్నాయి. 
ఆ ఎత్తిపొడుపులు, ఎగతాళి మాటలు, నిందలు
వెంటాడుతున్నాయి .... 
నన్ను, 
ఏవో దౌర్భాగ్యపు చెణుకుల కిచకిచలు. 
నిశి రాత్రుల చీకటి నీడలు .... అదృశ్య అవమానాలు. 
వాటన్నింటిని చంపే ఆయుధం .... దేని నీ పట్టించుకోకపోవడం 
ఆనందిస్తున్నా మనసారా ఈ నిశ్శబ్దం

ఆకాశం తోబుట్టువును

నన్నందరూ దాత్రీ అని పిలుస్తారు.
సహనం నా ముద్దుపేరు! 
సముద్రం నా ఇల్లు. 
నాదొక సజీవ పురాణం! 
ఒక నావికుడి కలల జననం నేను.

ఎంతో అస్పష్టం .... నా జీవ నట సరళి.
కొందరి భావనల్లో మాత్రం
స్వచ్చతను అద్భుతాన్ని నేను. 
ఒంటరి కలలు కంటూ 
సముద్ర గర్భం లో జీవ ప్రేమ సూత్రధారిని.

రక్త నాళ స్పందనలు

నిమ్మళం, అరమరికల్లేని ఆనందం
హృది నిండి .... వినిపిస్తున్న గుసగుసలు,
చెలీ .... అవి, నీ హృదయం నా హృదయం తో
మాటలాడుతున్న మనో భావనలు.
నా ఆశలు, హృదయ నాళస్పందనలు.

అంతా భ్రమే!

అద్దం లో ఎదురుగా ఒక రూపం
నేను కాని ఒక యువరాజు
అందంగా ....
రింగులు, వంకర ....
రంగు జుట్టు
కళ్ళు .... నిర్మల భావనలు ప్రసరిస్తూ,
మోకాళ్ళవరకూ సాగి .... తెల్లని పొడుగాటి చేతులు
నున్నని నూలు వస్త్రాలు 
ఆ తల చుట్టూ వెలుగులు విస్తరిస్తూ .... ఏదో దైవత్వం
అది ఒక అద్భుతమైన భ్రమ
ఒక కల యేమో లా,
అద్దం ఆవల చూసాను. బాధ్యతల దిన సూచిక!

నన్ను మించిన భారం

పుట్టినప్పటినుంచీ
ఎన్నో విషయాలు,
ఇంకెన్నో సంగతులు
ఇప్పటికీ మరిచిపోలేక 
మది పొరల్లో భద్రంగా దాచి
అవసరం లేనివి కూడా
కొన్నింటిని ....
ముఖ్యమైనవి పక్కన పెట్టి .... మరీ.

విఫల, అవాస్తవ కలలు కొన్ని త్యజించి,
దూరంగా ఉంచాల్సిన వాటిని
వెంటేసుకుని,
భారంగా కదులుతూ,
ఇప్పుడు నేను .... ఏ గమ్యమూ లేని
ఒంటరిని .... ఇక్కడ అగమ్యంగా
నేనుగా కట్టుకున్న అబద్దపు
కోటగోడల బురుజుల చాటున నిలబడి.

నాకు,
చాలా విషయాలు గుర్తున్నాయి.
నాకు నేను
సిగ్గుపడి, తలొంచుకుని
లోలో నేను
దురదృష్టం ఒడిసెలు తగిలిన
నిర్లక్ష్య ప్రేమికుడ్ని....లా ఒంటరినై
నిరుపయోగ జ్ఞాపకాల
మదిభారం మోస్తూ ఉన్నాను.

పరిమళం

ఇదే మిగిలిన  
లక్షణం,
వృక్షం నుండి తెంపబడి 
కుదుటపడని ఒంటరితనం.
క్షీణిస్తూ నిశ్శబ్ద వేదన.

నగర నాగరికత

నా చుట్టూ
యాంత్రికంగా కదులుతూ
ఉరుకు పరుగుల జనం హడావిడీ
అయినా ఒంటరితనమే నాలో,
నిశ్చలన .... ఊపిరి భారమై,
ఘనీభవించిన జడపదార్ధాన్నిలా
ఎవరూ
నన్ను వినలేని విధంగా .... నేను.
నా పేరెవరికీ తెలియదు.
సిగ్గు
ఉదాసీనత లను మోస్తూ
పీడకలల్ని మోస్తూ జీవిస్తున్నాను.

ఆకలి లేదు,
అనుభూతించాలని.
దుఃఖ్ఖించాలని లేదు.
అంతా శూన్యం లా
నిద్ర కూడా నన్ను పునరుద్ధరింలేని రీతిలో 
నాలో ఆలోచనల కదలికలు
కొన్ని నిజాలు, కొన్ని కల్పనలు
ఎందరో చుట్టూ కదులుతూ ఉన్నా
నాకు నేనే లా
నగర జీవనం, చమక్కుల్లో
నా జీవితం పై నాకు ఆశ కలగడం లేదు
స్థిరత్వం ఉంటుందనే ఊహైనా రావడం లేదు.

ఒక అద్భుతానివి నీవు

నీ కళ్ళలోకి చూస్తున్నా!
నీలి తడి లో .... నీలి ఆకాసంలో మెరిసే చుక్కల్లా, 
పరావర్తనం చెందుతూ ప్రకాశం
పరుచుకుంటూ కాంతి పుంజాలు, 
చురుక్కున గుచ్చుకుంటూ కొంటె కిరణం. 
రెచ్చగొట్టినట్లు
బలహీన క్షణాల దురదృష్టకర స్థితి 
శరీరం .... నొప్పి, వేదనా మయం అయి
నిద్రించాల్సిన గడియల్లో ఒక భూకంపము లా
చెల్లాచెదురైన కలలు
కొన్ని జ్ఞాపకాల మధుర భావనలు ....
అన్నీ కలబోసినట్లు కలిసి పోయి, 
అడ్రస్ లు కోల్పోయి ....
ఏదో నొప్పి తాలూకు సమస్య
అందులో కొన్ని ఒడ్డుకు చేరిన 
అద్భుత అనుభవాలు అనుభూతులు ....
గుర్తుకొస్తూ, 
ఒక చిత్రమైన ఉపశమనం. 
కారణం .... నా ఎదురుగా .... నీవు వుండటమే!