కలో నిజమో

నిన్న రాత్రి నేనొక లోయలో పడ్డాను

తెలియని భయం

నిశ్శబ్ద స్వరాల .... లోకం

చీకటి ప్రతిధ్వనులు ఎగతాళి చేస్తూ

ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తూ కటిక చీకటి

తప్పించుకోగలననే ఆశ లేదు

వినిపిస్తుంది కేవలం

నా గుండె లోతుల్లో జారిన

ఒక చిన్న నిస్సహాయ అణగారిన నిట్టూర్పు

నా స్వరం ప్రతిద్వనులుగా మారి

సహాయం కోసం పిలుస్తుంది

వినిపించుకోదని తెలిసీ

వినిపించుకోవడమే మానేసిన ప్రపంచాన్ని

 

కాలం కరిగింది  

నిశ్శబ్దం నన్ను ఆలింగనం చేసుకున్న భావన  

నేను మునిగిపోతున్నాను ....

ఒక సరస్సులో రాయి పడినట్టుగా 

శబ్దం లేకుండా, అలల అల్లరి లేకుండా,

లోతుల్లోకి ఇంకా లోతుల్లోకి జారి కరిగిపోతూ 

నా చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం 

మెల్లగా కరిగిపోతోంది. 

ఒక పాత జ్ఞాపకంలా,

తెల్లని పొగలా మారి మాయమైపోతోంది.

నా ఆత్మ తుక్కలై తుక్కలు విడిపోతున్నాయి.

ఒక్కొక్క తుక్క దూరంగా తేలుతూ 

నీటి అడుగుకు .... నిశ్శబ్దంగా చేరుకుంటూ 

రోజు ముగిసింది ....

మిగిలిందేమిటంటే ఒక తేలికైన శ్వాస,

ఒక సున్నితమైన నిశ్శబ్దం,

మరియు నేను నన్నే దూరం నుండి చూస్తూ   

 అంతా కొత్తే

ఎన్నడూ అనుభూతి చెందలేదు
ఇక ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉండలేనేమో అన్న భావనే ....
వెంట వెంటనే గుండె బ్రద్దలైన బాధ

కానీ, ఏదో ఒకరోజు అంతా ఇలా మారుతుందని
అనుకోలేదు .... ఎవరో జీవితంలోకి వస్తారని
ముందెన్నడూ లేని అనుభూతిని కలిగిస్తారని

ఎప్పుడో అప్పుడు ఏదో జరుగుతుంది
మనం చేయగలిగేది కేవలం నవ్వుకోవడం మాత్రమే
గుండె మళ్ళీ కలపబడుతూన్నట్లు అనిపిస్తూ

భయం మాత్రం ఉంది .... ఔనా!?

 

నిశ్శబ్దపు వేదన  

మాటలతో చెప్పలేను 

ఈ నిశ్శబ్ద వేదనను    

సమయంతో దాచలేను 

గతం సంఘటనల్ని 

కళ్ళతో చూడలేను 

పగిలి విడిపోయిన ముక్కల్ని

ప్రేమతో దాచలేను 

వేదన మాయల ప్రవాహాన్ని 

నరకం కూడా మార్చలేదు 

ఈ పెరిగిన ద్వేషాన్ని

ఏ ఊహకు అందని బాధ 

ఈ గడ్డకట్టిన గుండెది  

 

నిశ్శబ్దరాగం  

కన్నీళ్లు ఆమె చెంపలను అల్లుకుని 

.... మెల్లగా జారుతూ 

అవి అతని పెదవులవైపు జారి ఆ బాధను 

మౌనంగా పంచుకున్నాడు అతను       

ఒక నిశ్చల ఆలింగనంలో, మౌనంగా 

వారు ఒకరినొకరు గట్టిగా పట్టుకున్నారు.  

ఆ ఇద్దరికీ తెలుసు,

ఆ గదిలో, వారి శరీరాలు, ప్రేమ మాత్రమే కాదు

ఒక దొర్లిపోయే వీడ్కోలూ వారి మధ్య ఉందని. 

అతడి కన్నుల్లో బాధ ఈతేస్తూ,

ఆస్వాసం గాలిలా విరుస్తూ   

ఆమె శిరోజాలతో ముడిపడుతూ ....

అతడు ఆమెను మరింత దగ్గరకు లాగాడు.

ఆమె పెదవులు కంపించాయి 

అతడి ఊపిరి అసమానంగా మారి 

ఆమె పెదవులు .... ఆ నిశ్శబ్ద క్షణంలో 

అతడి పెదవులతో మెల్లగా జతవుతూ  

 ప్రత్యక్ష జ్ఞానం 

కీళ్ళవాతంతో వంగిన ఆమె వేళ్లు 

రంగు వెలిసిన తోలు కాగితం మడతలు విప్పి 

.... పొదిగిన పొడిపొడి అక్షరాల కన్నీళ్ల, మాటల 

మరకల అస్పష్టతను .... అనుభూతించాలి అని   

కానీ, అంధత్వం ముదిరిన ఆమె కళ్లకు 

ఏమీ కనిపించక పోయినా .... 

ఆ కాగితం మడతల్లోని మనోభావనలు మాత్రం 

అన్ని నాళ్ళ తర్వాత కూడా .... 

పూర్ణ ప్రత్యక్ష జ్ఞానం పొందిస్తాయనే ఆశతో ఆమె    

 

ఏకైక మార్గం 

అనుకోని మార్పు 

జీవితంలో ప్రవేశించినప్పుడు 

నాకు తెలియకుండానే 

ఒక ప్రశ్న ఉద్భవించింది. 

ఇప్పుడే ఇది ఇలా 

ఎందుకు జరుగుతుంది అని?

నేను నిర్మించుకున్న

ఏకాంత కట్టడంపై 

ఇలా కూలిపోయేంత 

తీవ్ర ప్రభావమా అని? 

కళ్ళ ముందు ఒక్కసారిగా 

పెద్దగా తెరుచుకుంది ప్రపంచం 

నేను నిలబడే ఉన్నాను  

అసహాయంగా ....

రక్షణ కోసం గోడలు లేకుండా 

మార్గం చూపే చిహ్నాలు లేకుండా 

కేవలం ఇతరుల మాటలు 

మదిలో ఆశలు మాత్రమే మిగిలి  

నేను సిద్ధంగా లేను 

ఎప్పటికీ సిద్ధంగా ఉండను  

కానీ ఎప్పటికైనా 

ముందుకు వెళ్ళే ఏకైక మార్గం 

దాటడమే  

 

కోపం మూలుగు

ఎన్నో సందర్భాలలో ఏకైక పరిష్కారం 

ఏ మూసిన గదిలోనో

ఒంటరిగా కూర్చొని 

కన్నీరు కార్చాల్సి రావడం 

ఊపిరి ఆగిపోయేలా శ్వాసించి   

గుండె వేదనను పూర్ణానుభూతి చెంది   

బహిర్ముఖశ్వాసతో 

గాలి వేడెక్కేవరకు నిశ్వాసించి 

అంతా మాయం అయ్యేవరకు 

అనుభవించాల్సి రావడం   

 పైకి లేవాలి!

పడిన చోటు నుండే .... 

అణిగిపోయాను, ఓడిపోయాను...

నా గొంతుకను నేను అణచుకోవడం తప్ప, నాకు వేరు దారి లేదు. 

ఇప్పుడు నేను, నీ సాంగత్యానికి దూరంగా వెళ్ళాలి. 

రేపు లేని ఒక మూలలో ....

నేను కేవలం ఒక నీడలా 

వానలో తడుస్తూ నడుస్తున్నాను,

నిస్సత్తువగా, నీరసంగా ....

రాత్రి చలిలో వణుకుతూ,

చీకటిలో నా చూపును కోల్పోయి.

ఇది ఓడిపోయే సమయం.

నువ్వు ఆమె మమైకమైపోయి నవ్వుతూ   

ఇక నువ్వు నాతో ఉండవు ....

కేవలం ఆమెతోనే 

ఓటమి అంటే ఏమిటో నాకు పూర్తిగా అర్ధమైంది. 

నువ్వు నాతో లేవని .... నువ్వు ఆమె వేరుకారని.   

కానీ, ఇది ముగింపు కాదు.

ఇది కేవలం ఒక జ్వరం.

ఈ గోడను బద్దలుకొట్టుకుని నేను బయటపడాలి.

నేను పడిన చోటు నుండే .... పైకి లేవాలి!  

 

 

కలగంటా  

కలగంటా .... ఈ రాత్రి నిద్దురలో నీ గురించి 

లోకం తప్పుపట్టేదేమో అనిపించే వాటి గురించి 

నీ స్పర్శకై నేనెంతగానో ఆరాటపడతానో, ఆ స్పర్శకై 

నీతోడి భవితకై నాకున్న ఆశ గురించి 

కలగంటా .... ఆ కొత్త అనుభూతికై, నాలో కలిగే ఆ పులకింతకై 

ఎంతో అపురూపం, నా పాలిట సర్వస్వం అనిపించే దానికోసం 

నాకు పట్టలేని పరవశమిచ్చే, ఆ ఆనందం కోసం  

తప్పకుండా నా జీవితాన్నే మార్చేస్తుందనే నమ్మకంకై  

కలగంటా .... మనం పంచుకోనున్న తీపి గురుతులకై 

ఒకరికొకరం పంచే ఆప్యాయతతో గడిపే సుందర క్షణాలకై  

హృదయాన్ని ఉప్పొంగించే కలను నేను కంటా

కలల లోకం వీడగానే, అదే గుండెను ముక్కలు చేసే కలను కంటా 

నే చెప్పేది ఓ కల కథనం

నన్ను ఉద్ధరించే ఓ కల, నన్ను విడిపించే ఓ కల ....

చాలా కాలంగా నాకిష్టమైన నాకు దూరమైన దాన్ని .... 

నా జీవితం .... ఇప్పుడిలా వెలితిగా, తప్పుగా తోచే నా జీవితం

నిజమవ్వాలనే ఆశ, అయినా తీరదేమోనన్న సంశయం నింపే కల 

ఏమైనా సరే, నేనెలా ఉన్నా, ఆశగా నేను ఎదురుచూసే కల 

ఇది నా కలల కల, నాలోని ఓ స్వప్నం

ఈ కల, ఎప్పటికైనా నిజమైతే, వద్దనను ఏనాటికీ  

 

 

క(అ)లలు   

జీవితం ఒక ప్రవహించే ప్రవాహం 

విభిన్న తీరాలకు తీసుకువెళ్తూ 

అందుకే .... కాసింత సమయం తీసుకో 

నీ గురించి నీవు కలలు కనేందుకు 

నువ్వు ఏవిధంగా ఉండాలనుకుంటున్నావో 

ఎవరిని 

నువ్వు చూసేందుకు తహతహలాడుతున్నావో 

వారికై .... కొంతసేపు కలలు కను  

ఆ ఎవరో గురించి 

నిన్ను చిరునవ్వుతో మురిపించే ఆ వ్యక్తి గురించి 

నీవు చేయాలనుకున్న పనుల గురించి 

ఈ ప్రపంచానికి

చివరిసారి వీడ్కోలు చెప్పే ముందు వరకూ 

అన్ని విషయాల గురించీ కలలు కను  

 

మనసు తలుపు

నా మనసు తలుపు 

ఎప్పుడో మూసుకుపోయి ఉంది

ఎవరినీ లోపలికి రానివ్వకుండా 

ఎన్నో ఏళ్లు ....

అలాగే మూసుకుపోయి ఉంది 

కానీ ఎలాగో నువ్వు వచ్చావు 

ఎప్పుడు గమనించావో, వచ్చావు 

దానికి సరిపోయే తాళం చెవితో 

నీ ప్రేమను పంచుతూ ....

అంతులేని కొత్త ఆశలను చూపిస్తూ  

 లక్ష్యసాధన    

ఎప్పుడు ఎలా ఉన్నా, ఏది ఎదురైనా 

వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా 

ముందుకే సాగాలి    

 

దారి ఏదైనా .... ఏది ఎదురైనా  

ఎవరేమి అనుకున్నా  

మన లక్ష్యం .... జీవితంపై గెలుపు   

జీవితం ఒక సవాల్ 

ప్రతీ పరాజయమూ 

ఒక పాఠం  

సక్రమమైన సిద్ధతతో   

విజయపదం వైపు 

కదిలే క్రమంలో .... మనం  

సమర్థతను కౌగిలించుకుని 

సోమరితనం  

దూరంగా పెడదాం 

విజయసాధన .... గెలుపు కోసం 

పాదాలకు బలమిచ్చి   

ముందు ముందుకే కదులుదాం  

 

 పగిలే ఎప్పటికీ  

నేను, ఆ వాయిద్యంలోని 

రంధ్రాలన్నింటిలోంచి 

ప్రయాణం చేసా 

ఇప్పుడు నేను 

ఓ పగిలిన స్వరాన్ని 

ఆ వాయిద్యం గుండెలోంచి 

నన్ను గెంటేసారు 

మళ్లీ అందులోకి 

దూరాలని ప్రయత్నించా   

పలితం లేకపోయింది  

ఇక ఆమె పాడే పాటలో 

నేనుండను  

ఇకపైన ఎప్పటికీ  

మళ్లీ ఎప్పటికీ .... ఉండనేమో 

 నీవు నేను 

నీ కళ్ళే .... అంతులేని   

నేను మునిగిపోవాలి అనుకునే   

లోతైన నిఘూడ సాగరం    

నీ శరీరం .... సుదూరంగా  

నేను పదే పదే, సంధ్య నుండి ఉదయం వరకు 

అలలా వచ్చి తాకాలనుకునే తీరం  

నీ ఆత్మ .... అనంత అగాధం 

నా రహస్యాలన్నింటినీ

భద్రంగా దాచుకోవాలనిపించే అంతరాళం  

నీ ప్రేమే .... నా నివాసం 

నీ అలల తాకిడితో  

నన్ను తీరం చేర్చే పరిపూర్ణత్వం  

 

విరిగిన మనసు  

ఏ ప్రయత్నమూ లేకపోయినా .... 

మనసులు విరుగుతూ ఉంటాయి  

చివరి ముద్దులో తడిపిన భావాలు

చెవిలో ఊగే గాలిలా 

విసురుగా తాకే బాధగా మారి   

కాలం నా కోసం నీ కోసం ఆగదు 

మన ప్రేమకి రెక్కలు రావు  

తాకాలన్న కోరిక లోపల ఉరకలేస్తూ 

మధ్య మిగిలేది గాలి మాత్రమే 

ఒక పాట .... రాగం లేకుండా 

పాడే శక్తిని కోల్పోయినట్లు   

పట్టుకోలేనంత త్వరగా

విడిపోతున్న క్షణాన్ని పట్టుకునే ప్రయత్నం .... 

గాలిలో వేలాడే తలపులా    

 చీకటి కవిత

ప్రతి లైనూ

విషాదమే నా రాతల్లో

తన రోత మురికి జిగురు మత్తు

నిశ్శబ్ద నీడల రాత్రిలో కరుణగా జారిపడుతూ

చినుకు తడిచిన కాగితంపై

వణికే చేతులు గతాన్ని తడుపుతూ

ఆ నవ్వులు నిండిన రోజులు .....

ఇప్పుడొక మాయ అయిన కలలై

ప్రేమ .... అనుభూతి మాత్రమే అయిపోయి

మళ్ళీ ఎప్పటికీ తాకలేని ఓ కోరికగా మిగిలిపోయి

ప్రతి పశ్చాత్తాపంలోంచి

ఒక కొత్త కవిత పుడుతూ

చీలిన మనసుతో

అమావాస్యలా ఆమె మళ్లీ వచ్చింది

ఈ రాత్రి కూడా

నా కవిత్వంలో ....

విషాదం చీకటి కవితయ్యి

 ప్రచ్ఛన్నవేదన

ప్రతి గొడవలో 

పగిలిపోతున్న నా గుండెకు,

తప్పెవరిదో తెలియదు.

నువ్వు చూసేది నాలోని కోపాన్ని,

నువ్వు చూడనిది 

రాత్రిలోని నా కన్నీళ్లను.

నేను ఓ ఆటబొమ్మను కాను  

ప్రేమకై పరితపించే 

ప్రాణాన్ని.

నాక్కావలసింది ఒక్కటే  

నీ కోపం కాదు,

నీ ప్రేమ

 

విధిరాత 

నీపై నా ప్రేమ 

నిజం అని 

మన దారులు 

వేరు అని 

తెలిసీ   

ముందుకే 

మన గమనం 

అగమ్య యానం       

తప్పని విరహం  

కన్నీళ్లతోనే ....  

 

కలం సిరా కాగితం 

కలం నుండి ఒలికే సిరా  

ఆశయం ఆవేశం భావనల మధ్య 

ఆత్మ ఔన్నత్యానికి స్వేచ్ఛనిస్తూ    

అప్పటికే నలిగిపోయిన కాగితాలపై

సున్నితమైన ఆలోచనలు  

సాధారణమైన మాటలు రాస్తూ  

నా కళ్ళముందు ఎంతో అందమైన 

సృజనాత్మకమైన త్రయం  

అన్నీ ఒకదానికొకటి అల్లుకుపోయి 

 

ఇంకా గుర్తుంది

చలికాలంలో మంచు కురుస్తున్నప్పుడు 

సంగీతం వింటూ చెప్పుల్లేకుండా 

నేను నాట్యం చేసినప్పుడు 

లక్షల జనం ఉన్న వీధుల్లో 

నేను నడుస్తూ 

ఏ చప్పుడూ వినపడనప్పుడు 

నా కళ్ళలో చెమట బొట్లు పడి  

చురుక్కుమని మండుతున్నప్పుడు 

ఇళ్ళు మంటల్లో కాలిపోతూ 

అబద్ధాలు భయంగా మారిపోయినప్పుడు .... 

నాకు ఇంకా గుర్తుంది  

ఇంకా ఆ ....

ఆ లెక్కలేనన్ని కన్నీళ్ళు బొట్లు  

  

నా నివాసం   

 

ఒంటరితనపు ఆవలి తీరాన  

చాలా ఒంటరిగా ఉంటుంది.

 

నా కలలకు తప్ప అక్కడ 

ఇంకెవరికీ ప్రవేశం లేదు.

   

ఆ కలలు కూడా .... 

నాతో నిలవవు ఎల్లప్పుడు 

నేను ఉండేది మాత్రం  

ఒంటరితనపు ఆవలి తీరానే  

 కొన్ని 

కలకూ నిజానికీ మధ్యన  

చీకటి రాత్తిరిని చీల్చి 

నూతనత్వపు కాంతి 

ఆనందం వెలుగులు 

గుండెను పెనవేసుకుని 

ధైర్యం పూ మొగ్గల  

సంతోషపు పరిమళాలు  

మన ఆశల .... కొన్ని 

అనుభూతులు ఏరుకుని    

 నువ్వున్నావని    

నాకు తెలుసు నువ్వు ఉన్నావని 

నీకు అర్థమవుతుంది అని  

ఇది నా మనసులోని మాట 

రెండు ముఖాలున్నాయి లోపల 

నవ్వు, ఏడుపు 

ప్రేమ, ద్వేషం 

నీకు తెలుసు నా నిజం, అబద్ధం 

అందుకే అడుగుతున్నా 

అతను లేకుండా రేపు ఎలా?

ఇక దాచలేను 

"బాగున్నావా?" అని మళ్ళీ అడుగు 

నా గాయం నీకే కనిపిస్తుంది 

నా కన్నీళ్లు ఈ అక్షరాల్లోనే ఉన్నాయి 

ఎవరికీ వినిపించవు 

కానీ మనమంతా ఈ బాధలోనే ఉన్నాం 

వెళ్లిపోవాలని ఉంది 

ఉండిపోవాలని ఉంది 

నాకు తెలుసు నువ్వు ఉన్నావని 

నువ్వు ఉండు 

నేను వెళ్తున్నా ....

కాసేపటికే .... తిరిగి వస్తా 

 అడుగే దూరం

అడుగు దూరమే మన మధ్య

అయినా అందుకోలేనంత దూరం

లోపల, లోకానికి తెలియకుండా

మన ప్రాణాలు పెనవేసుకునున్నాయి

ఈ అడుగు దూరం దాటడానికి

యుగాలు కావాలి అనిపిస్తుంది

ఆశ, ఎప్పుడోప్పుడు ఏ తుఫానో వచ్చి

నిన్ను నాపై వాల్చకపోతుందా? అని

అప్పుడు, నీలో నీకు నా ప్రాణమిచ్చి

నేను నేలరాలినా ....

నీలోనే మళ్ళీ మొలకెత్తలేనా అని

 పగటి నిద్ర 

అది మైకం కాదు,

అదో వింత అనుభూతి 

మెత్తని సోఫాలో జారుకుని 

లోతైన నిద్రలో

లాలిపాటను శ్వాసించినట్లు 

కానీ అది హాయి యా, 

నేను మేల్కొనే క్షణమా? 

మెత్తదనం నుండి నెమ్మదిగా లేస్తూ,

నా ఆత్మ పైకప్పుకు తాకి 

అప్పుడు విన్నాను 

పైకప్పు మీద పడే వాన చప్పుడు 

రాళ్ళు తడుస్తున్నట్లు  

అది

కురుస్తున్న నా కన్నీళ్ల చప్పుడు 

 నేనూ ఆమె 

బస్సులో ఆమె 

కాస్త దూరంలో కారులో నేను  

ఆమె నా వైపు కిందికి చూస్తూ  

కాలంలో ఘనీభవించాం ఇద్దరం  

నేనూ ఆమె వైపే చూస్తున్నాను 

కానీ ఆ చూపు ఆ ఆసక్తి వేరు 

నిజమే, ఆమె పట్ల ఎందుకో జాలి 

ఆమె ఎవరో .... ఎక్కడికి వెళ్తుందో 

ఒక్క చూపులోనే కలిశాయి 

మా మనసులు  

నా ముఖం, కిటికీ అద్దం, 

అద్దంలో ఆమె రూపం 

ఆమె అలసటగా నిట్టూర్చినట్లనిపించింది  

మరుక్షణమే బస్సు బయల్దేరి 

ఆమె ఆమె బతుకు దారిలో 

నేను నా దారిలో 

ఇప్పటికీ ఆలోచిస్తూనే ఉన్నా ....  

బస్సులోని ఆమె గురించి 

నాకు ఇంత ఆసక్తి ఎందుకూ అని   

 ప్రేమంటే!?

ప్రేమ .... మన మనసు చేసే మాయే కాని

కళ్ళు చేసే మాయ కాదు అంటుంటారు.

కానీ, ఆ మనస్సే ఓ మామూలు గుర్రాన్ని

ఓ దేవతాశ్వంగా మార్చి చూపిస్తుంది.

ప్రేమ మానవ జీవన సారం అంటుంటారు.

కానీ, వాస్తవపు డొల్ల రూపాన్ని జయించి

స్వంతం చేసుకోవడంలో దొరికే

ఓ వికృత సంతృప్తేమో అనిపిస్తుంది నాకు

ప్రేమంటే ....

చేదు సొరకాయల గిన్నెలో

తీయని పాకం రుచిచూడటమేమో అర్థం లేకపోయినా

తడబడుతున్న స్వరాలతో

జోలపాట పాడటమేమో ఆ పాటకు నిద్రరాకపోయినా

గ్రహణంలో వెన్నెల మంటను చూడటమేమో

అదో అద్భుతం అని సరిపెట్టుకుని

నిజానికి ప్రేమంటే ....

దేన్ని గుర్తుపెట్టుకోవాలని అనుకుంటామో అదే

 ఈ చోటు నే

అది ఒక పార్థివ పరవశస్థితి

పరివర్తనాత్మకమై సత్యమై ....

నాకీ చోటంటే ఎంతో ఇష్టం .... చాలా చాలా ఇష్టం

నన్ను హింసించే ఆలోచనలు ఉన్నప్పటికీ,

స్వేచ్ఛగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తూ

ఎలా ఉండాలన్నా, ఏమవ్వాలన్నా

ఏ క్షణంలోనైనా, నిజంగా పూర్తిగా స్వేచ్ఛ

కాబట్టి,

దుఃఖంలో ఈదడం

చాలా వెర్రితనమే కదా

దుఃఖంలో మునిగిపోనని అనుకుంటూ ఉండగానే

ప్రచండమైన దుఃఖ సముద్రం నన్ను కిందకి, కిందకి,

ఇంకా కిందకి లాగేస్తూ ....

అలల మధ్య నుండి మినుకుమినుకుమంటున్న కాంతిరేఖేదో

నన్ను పైకి లాగుతూ ఉంది

నేను మళ్ళీ ఊపిరి పీల్చుకోగలిగే చోటికి

 

సంతోషం కోల్పోయినప్పుడు      

కొన్నిసార్లు స్పష్టమైన కారణమేదీ లేకుండానే

నేను ఒంటరిని అనిపిస్తుంది.

అన్నీ సరిగ్గానే జరుగుతున్నా, ప్రేమతో చుట్టబడి ఉన్నా

సంతోషంగా ఉండటానికి నా దగ్గర అన్ని కారణాలూ ఉన్నా 

విలువైన స్నేహితులు

అందమైన కుటుంబం

అపారమైన ఆశీస్సులు

మరియు అదృష్టము .... 

అయినా సూర్యుడికి నీడ, దాని వెచ్చదనం నాకు తగలదు

గులాబీకి సువాసన లేదు, పక్షుల గానం నిశ్శబ్దంగా  

కాకి అరుపు మాత్రమే వినిపిస్తూ  

తప్పంతా నాదేనని నన్ను నేను నిందించుకుంటూ బాధ ....

ఆందోళనతో కూడిన ఆడ్రినలిన్ నాలో ప్రవహిస్తూ, పిలవకుండా వచ్చే కన్నీళ్లు 

మళ్ళీ నేను ఒంటరిని అనిపిస్తూ 

నేనెందుకిలా ఉన్నాను?

నా జీవితాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, నా ఈ దుఃఖానికి నేనే అపరాధినేమో 

ఎందరో నాకన్నా తక్కువ అదృష్టవంతులు, వారి తప్పేమీ లేకున్నా 

అద్దంలో నన్ను నేను చూసుకుంటాను 

నన్ను నీడలా వెంటాడుతున్న ఆ వికారమైన మృగాన్ని చూస్తూ

దుఃఖపు దుర్గంధం నా ప్రపంచమంతా వ్యాపిస్తోంది

దాని బిగ్గరైన, బరువైన శ్వాస నా చెవులను, దయకోసం నేను చేసే ఆర్తనాదాలతో నింపుతోంది.

దాని ముందు కుంచించుకుపోయి, భయంతో ముడుచుకుపోయే అవకాశం ఉన్నా

నేను దృఢంగా వెనుదిరిగి దాన్ని ఎదుర్కొంటాను

నీ ఆలోచనలు నన్ను ధైర్యవంతురాలిని చేస్తున్నాయి 

దానికి వ్యతిరేకంగా నిలబడటానికి, దాన్ని అదుపులోకి తీసుకోవడానికి పోరాడటానికి శక్తినిస్తూ 

మరోసారి, ఆ మృగాన్ని బలవంతంగా దూరం నెట్టి, నేను పైచేయి సాధించాను

ఇప్పుడు నా ఆత్మవిశ్వాసం కొంచెం సడలినా.

అయినప్పటికీ...

....నేను ఒంటరినే 

 ఓ కవీ  

నీలో నీవు .... ఎప్పుడో  

కోల్పోయిన కవి

తన్ను తాను

విడుదల చేసుకున్నాడు  

.... 

కలం కాగితం 

కాస్త దూరంగా ఉంచు  

భావోద్వేగాలు రచనలయ్యే  

ప్రమాదం ఉంది   

 బహుమానం జీవితం

జీవితం .... పూర్తిగా

అనుభూతి చెందాల్సిన

ఒక గొప్ప బహుమానం

ప్రతి రోజూ

ఆశ్చర్య విస్మయాలతో

నిండి .... మరీ

కృతజ్ఞత,

గుండె నుండి ప్రవహిస్తూ

అద్భుత బహుమానం 

బహుమానం దయ

 

జ్వలించే ప్రేమ 

నీలో అనంతంగా 

జ్వలిస్తున్న ప్రేమ  

మండనివ్వు .... నాలో 

ఆ జ్వాలలు  

నా హృదయంలో  

చీకటి ని 

వెలుగుమయం చేసి 

నన్ను శుద్ధి చేసేలా 

 ఆశ  

వెలుగుతూ ఉండాలి  

ప్రేమ అని  

ప్రజ్వలించి 

లోతుగా  

ప్రతి రోజూ  

ప్రతి ప్రేమ క్షణం   

మరో క్షణాన్ని వెలిగించి    

వెలుగు మయం 

చెయ్యాలి 

సంసారాన్ని అని     

 

చీకటి సంకెళ్ళు  

వెలుగు లేదు అక్కడ ఆశ లేదు  

అక్కడ ఈ అగాధంలో బందీనై 

ఆ చీకటి గుసగుసల్లో

కరుడుగట్టిన చల్లదనం కౌగిట్లో 

ప్రతి నీడలోనూ నేనూ నా రూపమే  

అంతంలేని చీకటి సంకెళ్ళతో 

బంధింపబడి

పోరాడేందుకు శక్తి సన్నగిల్లి 

కూసింత కూడా వెలుగు జాడ లేక 

ఆ బాధ, 

ఆ మధురమైన బాధ 

ఆ బాధే నాకు నిరంతర తోడు  

నన్ను బంధించిన గొలుసులు 

ఈ నల్లని చీకటి రాత్రి లోతుల్లోనే  

నేనలా నిస్తేజంగా ఉండిపోయాను 

ఆ నీడలే గెలిచాయి  

ఇక నేను ఆ స్థితిలోనే ఎప్పటికీ   

 ప్రేమంటే

నీవు అతన్ని చూసినప్పుడు,
ఏమై ఉండకూడదని
అతను ఎంచుకున్నాడో
ఎందుకో .... అనేది,
నీవు అక్కడే ఉండి, అతన్నే
చూస్తున్నందువల్లే అని
నీకు అర్థం కావడం

 వేధించే కల 

నా గుండెలో ఏవో అరుపులు పదే పదే 

ప్రతిధ్వనిస్తూ అనర్ధపు కలలు .... 

నా మనస్సు లోలోతుల్లో కురుస్తూ 

లబ్ డబ్, లబ్ డబ్, లబ్ డబ్ 

నా నాడి విపరీతంగా కొట్టుకుంటూ 

శూన్యంగా మారి .... ఊపిరి అలజడి 

నా గుండె గోడలు ముక్తంగా  

మరుగున ఆవేదన చెందుతూ కూడా 

భావనలేవో నా మనసును మెల్లగా తింటూ

ఈ తాళిని, ఈ గొలుసును 

వెన్నెముకను పట్టేసిన లతల్లా లాగుతూ

ఇప్పుడు నన్ను ఆకర్షిస్తున్నది 

నా చేతులపై చెరిపలేని గాయాల గీతలు 

ఆ ప్రతి గీత ఎర్రగా రంగవల్లి లా 

ఒక పూలమాలలా గులాబీ తోటలా 

  

ప్రతి గులాబి పూరెక్క .... ఒక చుక్కగా  

నేను నీకు వ్రాస్తున్న ఈ ఉత్తరంపై

రక్తమై కారి .... నిద్రలో కలలో మాత్రమే 

నీతో జీవించాలి అనిపిస్టూ .... వేధిస్తూ కల  

 ఊపిరిలు

ఈ సాయంత్రం రక్తపు మడుగులో మానవత్వం

రోడ్డుపై. నాలుగురోడ్ల కూడలిలో

తప్పు జరిగిందన్న సంకేతం

కానీ .... ఎవరూ ఎవ్వరికీ ఏం చెప్పలేరు

సూర్యుడు మబ్బుల మధ్య తక్కువగా కనిపిస్తూ

గాలి లో కలవరం

ఎవరో ఎవరికో ఏదో చెబుతున్నారు

మాటల్లో కాదు .... మౌనంగా

వారి పెదాలు విడిపోయినప్పటి నుండి

మౌనంగా భగవంతుడి ముందు తలవంచినట్టు

గాలిలో వ్యాపించిన విషవాయువులు

అంతలోనే .... ఆ పెద్ద పేలుడు. శరీరాలు దెబ్బతిని

గుండె లోపల రక్తం చినిగి

ఏమీ చేయలేని తెలియని నిశ్శబ్దం

ఈ సాయంత్రం .... రోడ్డుపై రక్తం పారుతూ

పక్కనే ప్లే గ్రౌండ్ లో కూర్చున్న పిల్లల చేతుల్లో భయం .

ఆ పిల్లల నవ్వు మొహాల్లో విషాదం

దయచేసి…

సూర్యుడిని తీసుకుపోకండి అని

మాకు కొంచెం కాంతి, శాంతి కావాలి అని

కానీ…

గుండెలు ఆగిన శబ్దం .... భయంకర శాంతం

ఆత్మల, ఆఖరి ఊపిరి నా గుండెల్ని తాకుతూ

 బహుశ 

ఈ రాత్రే నాకు అవగతం అయ్యింది 

జీవితాలు మంత్రించినట్టు కలిసిపోవు అని 

నిజానికి 

ప్రేమ మాత్రమే చాలదు, బంధాలు నిలబడడానికి 

ఇద్దరు వ్యక్తులు ప్రేమలో ఉన్నంత మాత్రాన 

అంతా అద్భుతంగా, ఆనందంగా మారిపోదు 

ఆ బందం, ఆ ఆనందం నిలవడానికి 

వారిలో తెలివి కావాలి .... శ్రమించాలి

కొన్ని ఉత్తమ లక్షణాల్ని త్యాగం చేయాలి

సహచరి తో .... జీవితం సరిగ్గా నిలవడానికి 

చిరకాల స్వప్నాలు కొన్నింటిని వదులాల్సి వస్తుంది 

సచరి చేయి పూర్తిగా అందుకోవడానికి 

ఇదంతా వెర్రిగా, నమ్మశక్యంగా లేదు కదూ 

నువ్వు ఒక ‘వెర్రి ప్రాణిని’ ప్రేమిస్తున్నావు 

ఆ ‘వెర్రి ప్రాణి’ కూడా నిన్ను ప్రేమిస్తోంది  

మీ ఇద్దరి బందం బాగుంటుంది అని  

ఈ క్షణానికే కావొచ్చు .... అది మీ నమ్మకం 

ప్రతి రోజు గుర్తుచేసుకోవాలి .... 

ఎందుకు ఆమే కావాలని అనుకున్నావో 

చీకటి రోజులకు సైతం, చిరు వెలుగును పంచే 

నీకు తెలియని క్షణాల్లో కూడా ....

ఆమె నిన్నెలా సంతోషపరుస్తుందో తలపుల్లో అని  

నమ్మకం పెంచుకో ఈరోజు, రేపు, రాబోయే ప్రతి రోజూ 

ఎందుకంటే 'శాశ్వతం' అంటే అనంతం కాదు 

బహుశా, శాశ్వతం అంటే 

ఈరోజు నుండి .... మొదలయ్యే ప్రతిరోజు నేమో    

 

నీ జ్ఞాపకం 

ఒక ఎర్ర గులాబిలా తియ్యగా  

ఆ గులాబి ముల్లు చేదులా  

నా చేతిని మృదువుగా తాకే   

ప్రతి రెక్కపై ముత్యాల్లా మెరుస్తూ 

ఆ వర్షపు ముద్దులు 

నేను నిన్ను గుర్తుచేసుకుంటూ

తనివిగా నడుస్తూ, 

పదిలపరుచుకున్న నీ జ్ఞాపకాల  

తడి నేలను చూస్తూ

పొడిస్థలం కోసం వెతుకుతున్నాను  

 

నా జ్ఞాపకాల పుష్పాన్ని

ప్రపంచానికి చూపించేందుకు 

ఆ జ్ఞాపకం శాశ్వతంగా నిలవాలని 

నీతో వచ్చిన జీవం 

ఈ లోకానికి నీవిచ్చిన వెలుగు 

అన్ని దుఃఖాల నడుమ

కాంతిపులకరించు స్పర్శై ఉండాలని   

 విరిగిన హృదయం

ఆ చాటు మాటు అబద్ధాల 

మూటల భారం 

తలలో జ్ఞాపకాలుగా మిగిలి  

ఆ పరామర్శలో హృదయం లేదు.  

ఆ కళ్ళలో కారుణ్యం లేదు. 

చుట్టూరా మూసుకుపోయినట్లు 

అదో అనాశక్త అప్రియ భావన 

ఎక్కడో శిథిలాలలో 

సమాధి చేయబడినట్లు 

అనిశ్చల పరితపన అన్వేషణ 

నిజం కనుగొనబడిన్నాడు 

విరిగిన మనసుకు మిగిలేది 

కేవలం నష్టం కష్టం మాత్రమే  

ఒప్పు తప్పుగా 

ఎక్కడ మారిందనే శోధనలో  

ఇష్టపడని స్పర్శతో మలిన పడిన 

సమర్పణా భావన 

మళ్ళీ ఒకప్పటిలా 

తలరాతను మురికిమయం చేసి  

నిరుపయోగంగా విసిరేయబడ్డ 

విరిగిన హృదయం అదిగో 

అక్కడే పక్కన కనిపిస్తూ .... 

 మనం  

నీవు చొరబడ్డావు

ఓరగా తెరిచున్న 

తలుపుల్లోంచి  

నేను చూడలేదు 

నా అంతరాత్మను 

అతి మృదువైన   

గోరువెచ్చని 

నీ స్పర్శ వేడితో  

నన్ను నీతో తీసుకెళ్ళి 

కలిసి మనం 

ప్రేమాన్వేషణలో  

ఒక్కరమై పోయి   

కల కనాలి అని

నీ గురించీ .... లోకం తప్పుపట్టే వాటి గురించీ

నేనెంతో ఆరాటపడే, నీ స్పర్శ గురించీ

నీతో భవితకై నా ఆశ గురించీ

కొత్త అనుభూతి కొత్త పులకింత గురించీ

ఎంతో అపురూపము సర్వస్వము అనిపించే అనుభూతి గురించీ

పట్టలేని పరవశమిచ్చే ఆ ఆనందం గురించీ

తప్పకుండా జీవితాన్నే మార్చేస్తుందనే నా నమ్మకం గురించీ

మనం పంచుకోనున్న తీపి అనుభూతుల గురించీ

ఒకరికొకరం పంచే ఆప్యాయత గడిపే సుందర క్షణాల గురించీ

కలల లోకం వీడగానే

గుండెను ముక్కలు చేసే కలనూ కంటా

నే చెప్పేది ఓ కల .... ఓ కథ

నన్ను ఉద్ధరించే కల నన్ను ఏడిపించే కల

చాలా కాలంగా నాకు దూరమైన దాన్ని

నా జీవితం .... ఇప్పుడిలా వెలితిగా తప్పుగా తోచే జీవితం

పూర్ణమవ్వాలనే ఆశ, అయినా తీరదేమోనన్న సంశయం నింపే కల

ఏమైనా సరే, నేనెలా ఉన్నా, ఆశతో ఎదురుచూసే కల

ఇది నా కలల కల, ఓ అభూత స్వప్నం

ఈ కల, ఎప్పటికైనా నిజమైతే .... వద్దనను ఏనాటికీ

 నీవూ నేనే

నదుల్లో, సరస్సుల్లో, సంద్రాల్లో,

నేలపై, రాళ్ళలో, కొండల్లో,

రుతువుల్లో, జననాల్లో, జీవితాల్లో

వేరు, విత్తన .... ఫల సంరక్షణలో

ఈ సృష్టిలో ....

అడవిలో, నీళ్ళలో, కొండల్లో, ఎండల్లో,

పరుగులెడుతూ, ఈదులాడుతూ,

ఒరుగుతూ, సేదదీరుతూ

తారల లోగిట కలలు కంటూ,

ఎన్నునాళ్ళుగానో సృష్టిలో నీవూ నేనే

 వీడ్కోలు వేళ

ఎంతకాలమో ఎదురుచూసి, చూసి

అప్పుడే వీడ్కోలు చెప్పాల్సి వస్తే

అర్థమౌతుంది ఎవరికైనా

లేని నిన్ను ప్రేమించడం,

ఎదుట ఉన్న నిన్ను ప్రేమించడానికంటే

ఎంతో మేలైన అనుభవం అని

కనిపించని నీ జ్ఞాపకమే

నా గుండెకు నిజమైన తోడు అని

 అబలను తప్పిపోయాను

తప్పిపోయాను ..... విశ్వసించ లేని లోకంలో

విషాదం మరియు ద్వేషంతో నిండిన లోకంలో

బయటపడలేను అనిపిస్తుంది

కానీ ఆశ ఎప్పటికైనా నిన్ను చేరగలను అని

తప్పిపోయాను ..... ప్రేమలేని లోకంలో

తెల్లని రెక్కల పావురంలా స్వేచ్ఛగా జీవించాలి అని

నా తపనను వినే వారెవ్వరూ లేరు

కానీ ఎలాగైనా ఇక్కడి నుండి బయటపడాలి అని

తప్పిపోయాను ..... ఉండేందుకు గూడు లేని లోకంలో

ప్రతిరోజూ భయం ఒంటరితనం ముంచుకొస్తూ

కలత భయం కఠిన కంటకం లాంటి రాత్రిళ్ళు

ఐనా ఎలాగైనా ఇక్కడి నుండి బయటపడాలి అని

తప్పిపోయాను ..... కన్నీళ్ళు కలలు రాని లోకంలో

ఇక్కడ నిజం లేదు, అసత్యాలే అన్నీ

ఇక్కడ నిజం దొరకదు కేవలం అబద్ధాలు మాత్రమే

ఈ స్థలానికి అతి తొందరగా వీడ్కోలు చెప్పాలి అని

నీవు ఉన్న చోటే ..... నేను ఉండాల్సిన స్థలం

ఏం జరిగినా, జ్ఞాపకం చేసుకుంటాను నిన్ను

నేను ఒక ప్రకాశం లేని, శబ్దం లేని

తప్పిపోయిన అమ్మాయి ..... ఒక దొరకని అమ్మాయిని

ఎన్నిసార్లో తప్పించుకునే ప్రయత్నం చేసి .....

మళ్ళీ మళ్లీ పట్టుబడి

ఎంత పోరాడినా ఫలితం లేక .....

శ్వాస భారం కాక తప్పడం లేదు

అందుకే వెళ్ళిపోవాలి అనిపిస్తుంది

సహించలేకపోతున్నాను

సహనం అంచుల్లో ఊగులాడుతున్నాను.

ఏ దారి కనిపించడం లేదు.

అలాగ అని తప్పిపోయినట్టుగా

తెగింపు కొల్పోయిన దానిలా ఉండాలి అని లేదు

దాని కోసం ఎంత కష్టమైనా సరే భరిస్తాను

ఏదో ఒక రోజు నేను తిరిగి వస్తాను

అన్నీ నేర్చుకుని ..... నీవు ఎంత దూరంలో ఉన్నా

నీ సమీపానికి అచంచల నమ్మకంతో

నా మనసులో, గుండెలో నీవే ఉన్నావెలావో లా

నీ జ్ఞాపకాలతో — ఎప్పటికీ నేను ఇలా

 తప్పించుకో

మధ్యస్థత వీధుల్లో

నిలువెత్తున

పాతుకుపోయిన

అనాశక్త జీవనపు

అడ్డు గోడలు

అడ్డంగా పగులగొట్టి

స్ఫూర్తిదాయకం కాని

ఆ అస్తిత్వపు

అడ్డంకుల్లోంచి

ఈ విశాల

ప్రపంచపు

వెలుగు వైపు

స్వేచ్చగా

పరుగులెత్తు

వెనక్కి చూడకు

 ప్రయాణం

ఎప్పుడూ

తిరుగుతూ

పైకీ

క్రిందకీ

మళ్ళీ మళ్ళీ

తనచుట్టూ

తాను

సైకిల్ లా

పట్టు

కోల్పోకూడని

ప్రయాణం

జీవితం

కష్టసుఖాల

మలుపులు

ఆగిపోకపోయే

వాస్తవం

ఆ ప్రయాణం

 కొలవలేని క్షణాలు

గడిచిన కాలాన్ని కొలవడం ఎంతో కష్టం

నీతో గడిపిన కాలాన్ని ....

ముఖ్యంగా

మధుర స్మృతులుగా మారిన క్షణాల్ని

నీ కోసం నేను ఎదురుచూసిన క్షణాలు

శతాబ్దాలైనట్లుంటే .....

ఈ తీపి నొప్పుల ఎదురు చూపుల

ఎడబాటు క్షణాల దూరాన్ని

చాలా కష్టం కొలవగలగడం

కనుకే ఈ ఆశ

దయగల విధి ముందు నా కోరిక

నా సమయం కేవలం నీపై ఖర్చవ్వాలని

 జీవయానం

ఎందుకో అనిపిస్తుంది.

నేను ఎక్కువగా ఉంటున్నానేమో?

చాలా మందికి విసుగు తెప్పిస్తున్నానేమో?

ఎన్నోసార్లు, ఎంతో ఎక్కువగా ....

ఎవరూ తట్టుకోలేనంతగా?

ఇన్నినాళ్లుగా ....

పదాల శరాల్ని

వెదజల్లానేమో అని

ఇప్పుడు అనిపిస్తుంది.

అవన్నీ నా బ్రతుకుతెరువు కోసమేనా?

ఆ అనంత రచనాచరణ

ఒక గొప్ప వంతెనను

నిర్మించిందా?

నన్ను గొప్ప భవిష్యత్తులోకి

తీసుకెళ్లేందుకు?

 ఒకే ఒక్క కోరిక

ఒక వేళ ఈ జీవితం నెడో రేపే ముగిసి

ఈ శరీరం దుమ్ము దూళిలో కలిసిపోయినా

నా ఒకే ఒక్క కోరిక మాత్రం

కష్టాలు లేని జీవితం నీ సొంతం కావాలని

కాలచక్రం వెనక్కు తిప్పేంత శక్తిమంతుడ్నే ఐతే

నా నైపుణ్యంతో నీ కోరికలు తీర్చెవాడ్ని

విరిగిన భాగాలు తగిన విధం ఒక్కటి చేసి

జీవ ఆనందం మనం కలిసి పంచుకునేలా చేసి

 పరాకాష్ట

నీవు, నీ ఆకృతి ఓ ప్రత్యేకం

నీ ఎత్తు, నీ బరువు,

నీ శరీరం, నీ చర్మం,

నీ కళ్లూ, నీ జుట్టు రంగు

నిజంగా నీవు ప్రత్యేకం

ఎంతో వైరుధ్యం నీవు

నీ నవ్వు!

ఆశ్చర్యం సుమా,

శ్వాస ఆపేసేంత అందం నీది

నీవు మాత్రమే పొందిన వరం.

నీ అందం,

అంతిమం ఆ అందం

నీ కంటి వెలుగు,

ఆ చిరునవ్వు

కేవలం నీవే పంచగలవు.

ఆ అందమైన చిరునవ్వును

దయచేసి నవ్వుతూ ఉండు.

ఇదే

నీవైన అందం.

నీ నిజమైన అస్తిత్వం.

 నిరుత్సాహం

నిశ్చలంగా ఉండలేకపోయా

అవసరం ముగిసి

ప్రయత్నంలో ఎదో లోటు

నిలబడలేని స్థితి .....

నీవు చెప్పిన దారిలోనూ

చివరికి

నన్ను విఫలం చేయాలనే

నీ నవ్వులోనూ

కేవలం ముగింపే కావాలని

కోరుకున్నా

గమ్యాన్ని చేరాలెలాగైనా అని

కానీ, నిలువలేకపోయా

యోధుడ్ని కాదనే వాదన

నీ మాటల్లో .....

నడక సాధ్యం కాదేమో అని

నేనూ అనుకున్నా

 అర్థం చేసుకో .....!

నువ్వు నా మంచి లక్షణాలే కోరుకుంటున్నావు.

నీకు ఉత్తమమే కావాలి.

మరి నా చెడు లక్షణాల సంగతేమిటి?

వాటిని ఆదరించడం మరీ కష్టమా .....

నేనొక సామాన్యుడ్ని

అర్థంకాని కళలా మనిషి హృదయం అనంతంగా

విస్తరించి ..... ఉంటూ

ఏ మనిషిలోనైనా, లోపాలు సహజం

కానీ నేను అపరాధిని కాను.

అపరాధ పరిణామాలెలా ఉంటాయో నాకు తెలుసు.

నేను ఎన్నో తప్పులు చేసాను ..... ఇంకా చేస్తూ ఉన్నాను.

ఆ పరిణామాల్లోంచి ..... పాటాలు నేర్చుకుంటూ ఉన్నాను.

మార్పు సహజం అని నమ్ముతాను.

కనుక, కాలంతో పాటు మార్పు చెంది

మెరుగు పడేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నాను.

నీవు నీ అద్భుతమైన ఊహల కలల్లోకి నన్ను నెట్టే

ఎలాంటి అనూహ్య పరిణామాలు వద్దు.

కేవలం ..... నీ లోపాలు నేను అంగీకరించినట్లే

నీవు నా లోపాలు అంగీకరించాలని ఆశ, నన్ను అర్థం చేసుకో

 నిరాశ

ఒంటరిని

వెళుతూ

జారుతూ

మునిగిపోతూ

నా ధైర్యం

మాత్రం

నా కుటుంబం.

నా స్నేహితులు.

నా విశ్వాసం

అవి నన్ను

పట్టుకుని

నన్ను

పైకి లాగుతూ

ఆదే ఆశ

నా విలువైన

జీవరేఖ.

 జీవరాగం

నీ కళ్ల ఆకాశంలో చూస్తూ ఉన్నాను.

ఎన్నో వేల తారల మెరుపుల్ని

నీవే నా చిరునవ్వు, నీవే నా కల,

నీవే నా ఆశ.

నీవు నా దగ్గరైన వేళ

ఈ ప్రపంచం నా సొంతం అనిపిస్తూ

నా రోజు బాగోలేనప్పుడు,

నన్ను నవ్వించే ప్రయత్నం నీ నడవడిలో

సంసార బారం నన్ను నలిపేస్తున్నపుడు

నేనూ ఉన్నాను అని

భారం పంచుకునే సౌలభ్యం నీవు

నీవే నా అవసరం నా జీవయానంలో

నీవే నా లోకం, నీవే నా జీవితం,

సమాంతర యానం నీది నాది

నా ప్రియతమా, నా ప్రేమా,

నీవెప్పుడూ నాదైన దానివేనేమో కదా?

 జ్ఞాపకాల గతంలోనే

మరణం

జీవితాన్ని తాకినపుడు

విషాదం కురుస్తుంది.

చిన్ని కన్నీటి బొట్లే

రంగురంగుల

భావోద్వేగ వర్ణరంజితాలై ....

జీవితంతో

అనుబంధం కలిగిన

అందరికీ

హృదయాలు

విరిగిపోతాయి.

పెదాలపైన చప్పుడుండదు.

చివరికి

తప్పకుండా రానున్న సమయం

వచ్చిందని తెలిసాక

దూరంకావల్సి రావడం ....

ఆ రోజున

హృదయం మరింత భారమై

మనిషి మౌనంగా శోకిస్తాడు.

వారినే స్మరిస్తాడు.

వీడ్కోలు వేళ

ఆ మధుర జ్ఞాపకాలు

వారిని సజీవంగా

ఆ గతంలోనే ఉంచుతూ

 రాత్రివేళల్లో .....

ఆ అందమైన మెరుపులు

ఆ వెలుగుల విరజిమ్ములు

ఆ సందడి .....

ఆకాశం వాకిటిలో

వందల సంఖ్యలో

ఆ నక్షత్రాల సమూహాలు

నాకోసం నువ్వు

ప్రతిరాత్రి వేస్తూ ఉన్న

ఆకాశ చిహ్నాలు అనిపిస్తూ

 సమీపంలో

ఊపిరి విడిచిన క్షణం

మదిలో .... ప్రకాశం

తళుక్కుమని ....

అంతలో చీకటిలో లీనమై

ఆ చీకటిలో ....

ఓ శ్వాసానుభూతి నాలో

నీవు కదిలిన శబ్దం

దగ్గరవుతున్న అనుభూతి

 నీలివర్ణం దివ్యత

ఆమె కన్నుల్లో

అందాల దివ్యత్వం

నీలివర్ణపు స్పష్టత

వింత ప్రకాశం

విశ్వాసంతో

బంధించబడిన నన్ను

తీసుకెళ్లిందామె

ఆకాశ తారల వరకు

 నీ నీడను నేను 

నీ నీడలా నడవడం ఒక ఉల్లాసం లాంటిది 

నీ నీడలానే నడుస్తున్నాను

నిజం చెప్పాలంటే ....

నా భవిష్యత్తు గురించి నేను భయపడుతుంటాను. 

అందుకే నన్ను ....

నేను ఏర్పరచుకున్న గోడల వెనకాలే దాచేస్తాను.

కానీ 

ఆ గోడలు ఇసుకగోడల్లా విరిగిపోతున్నాయి.

నీలో ఏదో ఉంది. 

నా చుట్టూ నేను కట్టినగోడలు తట్టుకోలేని శక్తిలా 

నువ్వు వాటి మధ్యకు చేరిపోతున్నావు. 

నీవు నన్ను, నా ఆత్మను తాకేస్తున్నావు 

నిన్ను ఎలా ఆపాలో నాకు తెలీదు.

నువ్వు నా కళ్లలోకి చూస్తావు. 

అప్పుడు నేను ఓ పుస్తకంలా మారిపోతాను 

అది నీవు ఇంకా పూర్తిగా చదవలేని భాషలో రాయబడి 

 

బహుశ

నీకు ఎదురైన ea ప్రశ్నల సమాధానం కోసmoa 

అయ్యుంటుంది నీ నీడలా నడవడం ఉల్లాసం నాకు 

 చూస్తూ వింటూ నేను

చూస్తూ
ఉదయాన్నే వాకింగ్ కు వెళ్ళినప్పుడు,
నాలా నడుస్తూ మాట్లాడుకుంటున్న ఎందరినో
ఆకాశంలో ఎలాంటి ప్రయాస లేకుండా తేలిపోతున్న మేఘాల్ని
ప్రతి రోజూ ....
మనుషులు, జంతువులు, చెట్లలో పక్షులు
నిలబడి, నడుస్తూ ఎగురుకుంటుండటాన్ని
ఉదయాన్నే వాకింగ్ కు వెళ్ళినప్పుడు,
నా పక్కనే వేగంగా వెళ్తున్న కార్ల శబ్దాన్ని
పైన గగనతలంలో ఎగిరే విమానాల హోరుల్ని వింటూ
ఆడుకుంటున్న పిల్లల ఆనంద హర్షాల్ని
స్వేచ్ఛగా కదులుతూ నేను