తెలిసిన అన్ని సమస్యలూ
నాన్నగారి ఒక్క మాటతోనే
సర్ధుకునేవి, నా .... చిన్నప్పుడు
నాన్నగారి చిరునవ్వు లో సూర్యరశ్మి వెచ్చదనం
ఆ అరుపు ఉరుము లా
మంచితనం, ఉదార స్వభానికి మారు పేరు
ఆయనంటే అందరికీ ఎంతో గౌరవమర్యాదలే
హద్దులు గీసేవాడు అన్నింటికీ
గణిత అభ్యాసాలను క్షుణ్ణంగా
అది చిన్నదైనా పెద్దదైనా
సమశ్యను కూలంకషంగా పరిశీలించి
రాత్రి భోజనాల వేళకు మునుపే ముగించేవాడు.
ఎదురులేని మనిషి, సింహం అనేవారు అందరూ
నత్తనడకలా ఏ పనీ జరగరాదని
ముందు నిలబడి మరీ, మార్గదర్శకుడిలా
పరుగులు తీసి, పరుగులు తీయించేవాడు.
అతనే మా నాన్న
మా నాన్న గారి మార్గదర్శకత్వం పొందేందుకు
ఆ మహొన్నత వ్యక్తి లేడు. జీవించి .... ఇప్పుడు.
సందేహం లేని, తిరస్కరణ కాని
నేర రహిత భావన ఒకటి
అగ్ని సమీపానికి వెళుతున్నట్లో
చీకటి అయోమయంలో పచార్లు చేస్తున్నట్లో
అజాగ్రత్త, అసాద్యం కోరికల ఒత్తిడి భారమై
హృదయం ముక్కలయ్యే దిశగా కదులుతూ
సరైనదో కాదో అని పట్టించుకోవాలనిపించని
ఆ చేతులు .... చుట్టూ అల్లుకునుంటే చాలనే
ఆ అనుభూతిని పొందితే చాలనిపించే
ఒక వింత వుద్వేగం
ఆ సమయం, ఆ అనుభూతి అపూర్వతను
పదిలంగా దాచేసుకోవాలనిపిస్తూ
ఆ కళ్ళలో
ఆ నవ్వు లో
ఆ ముద్దు లో .... అవిగో ఆశల
ఇంద్రధనస్సు రంగులు
ఊరిస్తూ
రక్తం ఉరకలెత్తేలా చేస్తూ
తప్పు వైపు
అడుగులేస్తున్నామని
మది వివేకం హెచ్చరిస్తున్నా
తప్పుకాదనే భావననే చూడాలని
తెలియని అనుభూతిని
తీపి స్పర్శనే కోరుకుంటూ
ఆ దేవుడే దిగివచ్చి
ఏదైనా కోరిక కోరాల్సొస్తే
ఈ అనుభవం, ఇలాగే ఉండాలని
ప్రార్ధించాలనిపిస్తూ,
ఆ అలౌక్య నిషిద్ద నిట్టూర్పులను
కలలా కనేలా చూడమని అడగాలనిపిస్తూ
నేరం కాని, సందేహం లేని
గొప్ప కామోద్దీపన .... అది ప్రేమో ఏమో కానీ
దూరం చెయ్యొద్దని .... ఓ దైవమా!
అది ప్రేమే అయితే ఆ అనుభూతిని శాశ్వతం చెయ్యమని
మన్నించమని కోరుకుంటూ,
ఆ ప్రేమిక/ప్రేమికుడు ని నేననుకుంటూ ....
మేము ఆదివాసులం
ఎవరి ఆలోచనలను ఎవరి ఆనందాన్ని
కాదనని
అర్ధం చేసుకోవాల్సిన సమాజం
వద్దనుకున్న జీవులం
మేమూ
మా సమూహమూ
మా దారుల్ని
సడల్చుకున్నాము. మీ ఇష్టం మేరా
శాంతిని కోరుకుని,
అయినా
మీరెందుకిలా ఇంకా మమ్మల్నీ,
మా గమ్యాన్ని నిర్వచిస్తున్నారు?
మీ నిర్దేశానుసారమే నడిచేలా?
మేము నడుస్తున్నాము.
నడుస్తూనే ఉన్నాము .... తరతరాలుగా
ఆది మానవుడి రోజుల్నుండీ
ఎందరమో ప్రాణాలను కోల్పోయాము.
మా భూముల నుంచి మమ్మల్ని వెలి వేసి, ఇంకా.
వెలి వేస్తూనే ఉన్నారు.
మాలో ఆవేశపరులు కొందరి ఆందోళన
వారి ఆవేశాన్ని ఆశయాల్నీ
మీ కాళ్ళ వద్ద పణంగా పెట్టామని .....
మీ శాంతి ప్రస్తావన విని,
ఇప్పుడు
వారు మమ్మల్ని జాతి ద్రోహులంటున్నారు
గాయపరుస్తున్నారు.
తిడుతున్నారు
వెలివేస్తున్నారు
మాలో ఎందరో విప్లవం బాట పడుతున్నారు.
తటస్తంగా ఉన్న మమ్మల్నే
అందరూ అసహ్యించుకునేది.
మా పైనే అన్ని అపనిందలూ
అన్నికోణాల నుంచీ
నేనొక ఆదివాసిని. ఇప్పుడు ....
నా రక్తం లో యుద్దమృదంగాలు
నా జాతి, నా జాతి గౌరవం కోసం
నేనిప్పుడు నా చేతిలో లేను.
అదే గీతాన్ని ఏకగళం తో అదే శ్రావ్యతతో గానం చేసి
సాధారణ చిరు ప్రక్రియల భాగస్వామ్యం లో
సౌకర్యం, ఆత్మానందం పొందగలిగి
నాదీ, నాకోసమే ఆమె జనియించిందని
అనుకునే....లా ప్రేయసి ఎవరైనా తారసపడాలని ....
సుప్రభాత వేళ తన తీపి నవ్వుల పరిమళంతో
నా ఉదయాన్ని చైతన్యం ప్రకాశవంతం చేసి
తన మృదువాక్కుల, సున్నిత నయనాల పలుకరింపులతో
నన్ను అభినందించి మరింత చేరువై
ఆత్మాలింగనము చేసుకునే ఒక సహచరి ఎవరైనా
రెండు గోడల ఇరుకు ఆలోచనల మధ్య
రెండు శరీరాల సంబాషణ లా కాక
అమ్మలక్కలు, మంద మారుతాల గుసగుసలు
కలిసి, కలిపిన ఇరు హృదయ సంగమం లా
బాధలు కష్టాలు కన్నీళ్ళలో తోడై ఉండే మానసి లా
నా ఒంటరి హృదయం మౌనం ని భగ్నం చేసి
చేరువై మమైకమై ఏ సహృదయం అయినా
తన సంగమం తో .... తీపి అభిరుచి, సౌకర్యం ఒద్దిక కూర్చి
నా ఆత్మ స్పందనలు కన్నీళ్ళు కష్టం నిశ్శబ్దం
కలిసి పంచుకునేందుకు సమ భాగస్వామై ఎవరైనా
పైకి కనిపించని తొందరపాటు గాయాలు మచ్చలు
అవలక్షణాలు .... నా ఆత్మ అంతరంగం ను తట్టి
మరొక ఆత్మ లా చేరువై సహృద్భావం తో
బిడియపడక, అసహ్యించుకోక, అవకాశం అదృష్టం లా
జీవితాన్ని మార్చుకుని సంభరపడిపోయే తోడు
ఆ తోడు, ఆ లక్షణాలు .... ఆమె లో కనిపించాయి.
ఎంత అదృష్టం అనే భావన కలిగి
ఆమె సాన్నిహిత్యం అనుభూతి, స్వర్గం అనిపించే
ఈ సంభరాల స్వాగత తోరణాలు .... ఆమె కోసం ఎర్రతివాచీ పరచి
నా కలల హర్మ్యం ముంగిట్లో నిలబడి ఎదురుచూస్తూ .... నేను
మెల్ల మెల్లగా
నెమ్మదిగా,
నిశ్శబ్దంగా కదిలి
చేతి వేళ్ళు
జిల్లేళ్ళు మొలిచి పాడుబడిన బురుజును
ముట్టడి చేసి
అల్లుకుపోయిన లత
ఝలదరింపు సాంగత్యం
దూరమై
క్షీణించి పోయి
పచ్చదనం వెచ్చదనం
కోల్పోయి
అక్కడ
నీడలా
ఆనందమో ఆందోళనో
నిద్దుర లేచి నడుస్తూ
తెలిసిపోయిన వాస్తవం
ఎవరో
సాన్నిహిత్యాన్ని కోల్పోయి
తల్లడిల్లుతున్నారనే నిజం!
ఎవరో ప్రశ్నించినట్లు అశరీరవాణి పలుకులు.
ఔనూ!
నీవు రాస్తున్నావే .... నీ కావ్య నాయకి
ఆమె వద్ద ఏముందని ప్రేమలో పడ్డావు?
హృదయం దొంగిలించడం అంత తేలికా?
కవి ఉలిక్కిపడ్డాడు.
క్షణం ఆలోచించాడు. .... చెప్పసాగాడు.
తొలిసారి
నాకు ఎదురుపడినప్పుడు తుమ్మొచ్చింది ఆమెకు.
క్షమించండి! అంటూ
తన రెండు చేతులతో ముఖాన్ని దాచేసేసుకుంది ఆమె.
నాకు తెలిసినంత వరకూ
చాలా మంది
ఒక చేతినో, చేతి రుమాలు నో వాడటమే తెలుసు.
తల పక్కకు తిప్పుకుని తమ చేతి లో తుమ్మడమో,
నోరు మూసేసుకోవడమో కూడా తెలుసు.
ఆమె మాత్రం
తన ముఖాన్ని రెండు చేతులతో మూసేసుకోవడం
చిత్రంగా అనిపించింది.
ఆ క్షణం లో
చిన్నపిల్లలతో దొంగ, బూచి ఆట ఆడుతున్న దాని లా
ఆమె, ఆమె అందం, ఆ అపురూప అద్భుత లావణ్యం లను ....
ఆ రెండు చేతుల్లో దాచేసుకుంటున్నట్లు ....
ఆ రోజు ....
ఆ అనుభూతి ఆ అబద్రతా భావన ను చూడాలని
అవకాశం కోసం
ప్రతి రోజూ అప్పట్నుంచి ఎదురుచూస్తూ
భంగపడుతూనే ఉన్నాను.
ఆ క్షణమే ఆమెకు
నా హృదయాన్ని సమర్పించుకున్నాను.
ఆమెను తప్ప వేరెవర్నీ నేను ప్రేమించరాదని నిర్ణయించుకున్నాకే
ఆమె నా కవ్య నాయకి అయ్యింది .... అంటూ,
ఒక మజిలీ కానిది ఏనాడూ పొరపడనిది
అమ్మ ప్రేమ
అన్ని అవసరాలు తీర్చడం
అమ్మ లక్ష్యం,
అమ్మ కల
ప్రాణం పొయ్యడంతో పాటు
స్వయం స్వతంత్రత ను చేకూర్చాలని,
అమ్మ సంకల్పం
ప్రేగు తెంచుకుని పుట్టిన చిరంజీవి
జీవితం స్వర్గమయం కావాలని
తన కష్టం, తన తపస్సు, తన పూజ .... సర్వం
వారి కోసమే అని
వారిపై ప్రేమను పెంచుకుని
చూసి ఆనందించడం కోసమే అని
ఆరాటపడి,
ఆ మాటల్లో ఎప్పుడూ వారి రక్షణ తపనే ....
ఒక జీవిత కాలం పాటు .... వారిని
కళ్ళల్లో పెట్టుకుని చూడాలని
తిరిగి చూడబడాలనుకోని
కేవలం చూడాలనే
ఎలాంటి అలజడి, ఉపద్రవం ప్రమాదం
కలగకుండా చూడటం తన విధి అనుకుని
పెంచి, పంచడానికే ....
తనలో ఈ అనురాగం మమకారం ప్రేమ అని
ఆనందం, సంరక్షణ సునిశ్చితం చెయ్యడమే విధి గా
జీవితం రహదారిలో
ఎదురుపడే రాళ్ళూ, ముళ్ళను ముద్దాడి
అవి, వారికి ఎలాంటి హానీ తలపెట్టనివిదంగా
తన స్వేదం, కష్టం, కన్నీళ్ళని చెప్పులు,
బట్టలుగా అమర్చి
తరగని తన ప్రేమను పంచుతూ .... అమృతమూర్తి అమ్మ
అమ్మ ప్రేమ,
ఒక వడలని పుష్పం, ఒక చెయ్యని వాగ్దానం!
ఓ ప్రియా! ప్రియతమా!! నీకీ విషయం తెలుసా?
ఏడేడుజన్మల బంధం, నీవు పుట్టింది .... నా కోసమే అని ....
అంతరాంతరాల్లో అనిపిస్తూ ఉంది .... నేనే నీ గమ్యాన్ని అని
ఆ విషయం నీకు ఖచ్చితంగా తెలియనంత మాత్రాన
ప్రవాహానికి, అలలకు ఎదురీదడం తగదేమో .... అతిగా మదనపడి
నీ హృదయానికి వదిలెయ్యి నీ భవితవ్యాన్ని దాన్నే నిర్ణయించనీ
నీ భవిష్యత్తు నాకు తెలుసు .... అది నాతో ముడిపడి ఉందని
నీ కళ్ళలోకి, నీ హృదయం కిటికీలోకి తొంగి చూసిన ప్రతిసారీ
దేని కోసమో, ఏ ఆసరా కోసమో నీవు శొధిస్తున్నావని అనిపిస్తుంది.
నీకు తెలుసా! నీవు నిలకడగానే ఉన్నావని
హృదయాన్ని కట్టడి చెయ్యడం తగదని, భయపడి నీకు తెలియని దేని గురించో
నీ హృదయాన్ని నమ్ము! నీ హృదయ స్పందనలను గమనించు!
నీ కోసం స్వర్గద్వారాలు తెరుచుకుని ఉన్నాయి .... అవిగో! .... నిజం!
నా ప్రేమ అనురాగం జల్లులు కురిసేందుకు .... సిద్దంగా ఎదురుచూస్తూ .... నేను
చూడు .... హృదయం ఆలోచించదు. స్పందిస్తుంది.
అబద్దం ఆడదు. కష్టాల్లోనూ తియ్యదనాన్నే యిస్తుంది. ..... నీవు నమ్మితే
అది నిన్ను నా దగ్గరకే తీసుకొస్తుంది .... అందుకే హృదయాన్నే నమ్ము
మార్గదర్శకం చేసేందుకు, మదిలో చెలరేగే భయాలను తీర్చుకునేందుకు
మనసు పరితపిస్తే, ఎవరైనా తోడు కావాలి, ఉండాలనిపిస్తే
నీకు అభ్యంతరం లేకపోతే నేను నీ కోసమే ఉన్నానిక్కడ .... నన్ను నమ్ము
ఔనూ! మరో ఆలోచనెందుకు? .... ఏది సరైనదనిపిస్తే అదే చేసేస్తే పోలా?
అలా అయితే .... నీ హృదయాన్ని విశ్వసించు చాలు.
అది నీకు మార్గదర్శకత్వం చేస్తుంది .... వెలుగుదారిలో నిన్ను నడిపిస్తుంది.
ఒప్పుకోవాలి అన్పించకపోయినా, నా మాటల్లో నిజముందని నీకూ తెలుసు
నీ హృదయానికీ తెలుసు. ఆనందం ఆవేదన, నీ మంచి ఏమిటో ....
మంచి చెడులు .... నీకు మంచే జరిగేది ఎలానో
నీ హృదయానికి తెలుసు .... దాన్నే నీకు మార్గాన్ని, గమ్యాన్నీ చూపనీ
సర్ధుకో .... సరైన మార్గం అదేనని అది నిన్ను నడిపించడమే న్యాయమని
నీ హృదయాన్ని నమ్మడం అనుసరించడం నీకు తప్పనిసరి అవసరమని
నన్ను చూడు .... ఓ ప్రియా! ప్రియతమా!! నా హృదయం
నన్ను నీ వద్దకు ఎలా నడిపించిందో .... నిర్ణయించుకుని కాదు.
ఆలోచనలతో మార్గాన్ని మార్చుకోగలనని చూడకు. అంతా ముందుంది
నీ హృదయాన్ని అనుసరించడం కష్టమేం కాదు .... ఆనందమే
ఎవరికైనా హృదయస్పందనల నీడలో నడక అమృతమయమే
మరిచిపోకు మార్గదర్శిని గా నీ హృదయమే నీ నేస్తమని.
పరిస్థితులు కలవరపెడుతున్నప్పుడు, ఏ వైపుకు కదలడమా అని
సంశయం కలిగినప్పుడు పురోగమించేందుకు తోడు అవసరం.
ఒంటరి కి మనసు నో హృదయాన్నో నమ్మాలి. .... హృదయాన్ని నమ్ము
నీ చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ముక్కలు ముక్కలౌతుంటే
నమ్మకమే ఊపిరిగా కదిలేందుకు .... నీ హృదయాన్నే నమ్ము
నీ హృదయస్పందనల దిశగా కదులు .... జీవితం వికసించి పరిమళిస్తుంది. తెలుసుకో!
నేనూ, ఒక మనిషినే అని గుర్తు చేస్తూ,
మది లోని మొరటుతనం ను ముక్కల్ని చేసి
సున్నితత్వం ఎరుగని మనిషిని నాలో
నీ స్పర్శ, సామరశ్యపు పలుకరింపు
సున్నితత్వం,
ఒక అలజడి సునామిగా మారి,
ఆ తాకిడికి
ఉద్వేగం అల ఒకటి ఉవ్వెత్తున ఎగసి,
ఆ తుంపరలు
నెర్రెలువారిన నా కరడు గుండె
ముక్కలు పగుళ్ళలోకి జారి
ఏదో హాయి
అప్పుడే, తొలిసారే అనుకున్నాను.
సున్నిత తత్వం పై నాకు నియంత్రణ లేదని,
యెండి, మాడి, శిధిలమై ....
హృదయ రహితుడ్నని
ఇలా
జీవనాలింగన చొరవను స్వాగతించి
ఆనందించలేని కనికరం లేని కసాయినిలా,
అవివేకిని లా నీ ముందు
ఓ మృగతుల్యుడ్నై నిలబడాల్సొచ్చి ....
