స్వార్ధం తోనే ....

ఆటకు ముందు ఎగురవేసే నాణెం 
పుట్టిన రోజు
పడేది తలో తోకో
కానీ
ప్రతిసారీ
ఆకాంక్షలు
హృదయం అసఫలం కారాదనే

అన్నింటికీ ఆధారం
ఒక కామన
ఒక మనోభావన
అస్పష్ట గణనీయత
ఏ ఒక్కరు గుర్తించారో లేదో అనే

సాహితీ ప్రస్థానమే జీవితం

ఒక కవివి కా లేదా
ఒక రచయితవో వ్యాసకర్తవో కా .... నీవు
అది మాత్రమే సమాధానము మార్గమూనూ
అది మనోవేదనే అయినా భావోద్వేగమే అయినా
నడుం విరిగి వెల్లికిలా పడిపోకమునుపే
ఎప్పుడైనా .... నీ ఆవేదనను బాధను
అక్షరాల్లో అల్లి పొదువుతూనే ఉండు

నీ రాత కవిత్వం అయినా
కథ అయినా
వ్యాసం అయినా
ఏదైనా
అక్షరాల్లో జీవించు
పదపంక్తుల్లోనే
నీ ఆవేశాన్ని శిల్పించు 

ఎప్పుడైనా ఏ బాధ్యతల మెట్లమీదైనా
ఏ ఆశయాల పడీదులోనైనా
ఏ వ్యసన, దుఃఖకర 
నిర్జనప్రదేశంలో నిద్దుర లేచినప్పుడు
ఏ అపసవ్య కారణాల వల్లైనా
నీ మనోభావనలకు, ఎప్పుడైనా నీకు
సరైన పదాలు దొరకనప్పుడు

గాలినో, నది అలల్నో,
తారనో, పావురాన్నో ....
పరుగెత్తే కాలాన్నో అడుగు
ఎగిరే పరుగులుతీసే  
పట్టనట్లుండే దేన్నైనా
దొర్లేదే అయినా, పాడేదే అయినా
మాట్లాడేదే అయినా ....
దేన్నైనా అడుగు
ఏ ఋతువు ఇదీ అని

అవి సమాధానం చెబుతాయి.
"సాహిత్యానికి సమయమే ఎప్పుడైనా" అని
"బానిసలా కాలచక్రం ఇరుసులో
నలిగిపోవద్దు రాయీ" అని
"చరిత్రను రాస్తూనే ఉండు" అని
"కవితో కథో వ్యాసమో ఏదైనా
నీ భావనల్ని శిల్పించు సృజించు" అని

అతను

బాధ్యత

బయలు

పని పట్ల

సద్భక్తి

అతని

అనిరీక్షణలో

గృహస్థ

అవసరాలు

ఉన్నది

సరిపెట్టుకోలేక

కోపం

ప్రయత్నం

అరవాలని

స్వయం

లేచి
నిలబడ్డా

శరీరంలోంచి
ఒణుకు

గొంతులోంచి
అశక్తమైన
శబ్దం

దోషగుణ అస్తిత్వాలం మేము

చీకటి ఆలోచనల గతాలు .... మాలాంటి వారి అస్తిత్వాలు
ఎప్పుడూ చీకటి గుహల్లోనే నివశించుతూ
చిక్కని సాధ్యం కాని ఆకాంక్షల అవాస్తవికత లో
ఆశగా, ఎవరైనా వస్తారని .... ఒకరోజొస్తుందని
జీవితం వెలుగుమయం అవుతుందని అనుకుంటూ 

ఆ చీకటికి మాత్రమే అలవాటు పడిన
ప్రవర్తన .... చూపుల్లో అగ్ని, ఎదురైన ఆవేశాన్ని  
మమ్మల్ని అర్ధం చేసుకోవడం సులభం అనుకోను ....
మా అంతరంగాల్లో దాగి ఉన్న సంఘర్షణల్ని
ముఖాలపై పూచిన చిరునవ్వు చాటు బాధల్ని

నల్లని చీకటి దుప్పటి కప్పుకున్న అగంతకుల్లా 
 ముసుగేసుకున్న .... చందమామ వాగ్దానాలు మావి
మా తారకలతో .... ఎన్నో కాదు ప్రతిదీ చేస్తామని
మేము బ్రతుకుతున్నదే వారి కోసం అని
కేవలం వారి కోసమే శ్వాసిస్తున్నామని బాసలాడుతూ 

చీకటిలోనే మా నివాశం తప్పని శాగ్రస్తులము మేము 
తెలుసు .... తప్పదు అని, నొప్పిని సహించక
అది ఎంత భరించలేనిదే అయినా,
నిరుపయోగ జీవులమని అనిపించినా, ఏడ్చినా
ఎంత పశ్చాత్తాపపడినా తగ్గని బాధ మా అస్తిత్వాలది అని

మాలాంటి చీకటి బ్రతుకులకు సహచరి దొరకడం కష్టం
ఒంటరితనమే మాలాంటి వారి తోడు
మేము ప్రేమించిన వారు ఎందరు ఉన్నా .... అందరూ
మమ్ము నమ్ముకున్న, మేము సహకరించిన వారే అయినా
అందరికీ భయమే మేమన్నా చీకటన్నా .... తోడుండేందుకు

కొన్ని నిజాలంతే .... అనాకార అందహీనతలే 
ఎప్పుడైనా ఏ అనుసరణీయమైన .... మంచి పని చేసినా
అనుసరించేందుకు అయిష్టపడే వారే అందరూ
వారి శాపశరాలు చేసిన గాయాల .... తప్పని బాధలే
చీకటి మనిషి అనే .... అసామాజిక న్యాయమే

మాలా ఎందరో .... ఆ చీకటి మానవులు
ఉత్సాహాన్ని పంచి ప్రతిగా అగౌరవాన్ని పొంది
మేమంతా చీకటి సామ్రాజ్య అధిపతులమే
బాధ్యత్వము మీద సతతమూ నిలబడి
చీకటిని ధరించిన .... నిర్మూల్య అపరిచితులమై

తెర వెనుక

రెండు జతల కళ్ళు కురుస్తూ ఉన్నాయి.

ఒకరు ఆమె ఒకరు అతను ఇరువురి కారణాలే వేరు వేరు ఒక హృదయం బ్రద్దలయ్యి ముక్కలు ముక్కలయ్యి .... తెర వెనుక గ్రంథపు అబద్ధపు చరిత్ర పుటలు కనిపిస్తూ ఏ పరావర్తించిన వెలుగు కిరణమైనా తాకి నిజం బట్ట్టబయలౌతుందనే ఉలికిపాటు ఆమెలో ఎన్ని నాళ్ళుగానో ఎంతో భద్రంగా ఆమె, ఆ పేజీల్లో పాతిపెట్టిన రహశ్యం వెలుగును చూస్తుందేమో అని ఆమె తడబాటు, మదిలో ఏమరుపాటున కూడా నెమరుకు అందుబాటులోనే ఉన్న కావాలని ఆమె దూరంగా నెట్టేసి పెకిలి పారవేసిన ఎన్నో జ్ఞాపకాల కలుపుమొక్కలు పదిలంగా పచ్చగా ఇంకా రెపరెపలాడుతూ ప్రశ్నలుగా మిగిలున్నాయని ఆమె భయం అభద్రతాభావం ఆమె రచించిన స్వీయ నాటకం ప్రదర్శన విజయవంతం కావాలని రసాభస కారాదు అని తెర వెనుక భద్రత నిగూడత తగ్గరాదని నిజంగా అదేనా ఆమె కోరిక సమాధానము అంటే చెప్పడం చాలా కష్టం ఎంతో జాగ్రత్తగా ముఖం కనపడకుండా తనను తాను ముసుగులో దాచుకున్న ఆమె అతని కళ్ళకు గంతలు కట్టగలదా దూరంగా నెట్టి వేయగలదేమో కాని అందుకే అతను చూడగలుగుతున్నాడు ఆమె అంతరంగాన్ని, పలుచని ఆమె బేలతనాన్ని

ఆమెకు గుర్తుంది

నిద్దుర రాక 
వింటూనే ఉంది 
నీ జ్ఞాపకాల్ని 
పాటల్ని 
రాత్తిరంతా 
ఆమె 
మరువలేక .... 
ఆ హృదయం 
ముక్కలయ్యింది 
నీవల్లే అని 

అనంతరాగం

తొలిసారి ఎదురైనప్పుడు, సరిగ్గా
నేను ఆమెను కలిసిన ఒక ముందు రోజు
ఒకే హృదయం ఒకే మనసు
ఒకే ఆత్మ ఒకే ఆలోచన .... నాలో
అంధకారమూ అగమ్య శూన్య జీవితమూ నేను

ప్రేమతో నా కళ్ళు మసకేసిపోక మునుపు 
నేను పరిక్షగా చూసిన ముఖం ఆమె 
ఎటు చూసినా ఆమె చిత్రాలే
నా హృదయం గోడపై చిత్రించుకుంది.
మదినిండా అన్నీ అపసవ్యపు ఆలోచనల మధ్య

ఇప్పుడు నేను మా ఇరువురి దృష్టితోనే
జీవితాన్ని చూస్తున్నాను
జతలుజతలుగా రెండూ నాలుగులుగా అన్నింటినీ
ఆమె హృదయం మార్గదర్శకత్వం లో
నా కళ్ళెప్పుడూ ఆమెవైపే ఆకర్షించబడుతూ. 

మా రెండు ఎదలు రెండు మదులు
మా రెండు ఆత్మలు రెండు ఆలోచనలు 
మమైకం మేమై .... మా జీవితం లో
చెదరని చిరునవ్వుల పువ్వులమై  మేము
పరిమళిస్తూ కలిసి నడుస్తూ .... జీవిస్తూ

అతివాదినైన కొన్ని క్షణాలు

కోల్పోయాను నన్ను 
అభిమంత్రితమైన ఆ అడవిలో 
చుట్టూ చెట్లూ పుట్టలు 
పొద్దు కనపడనంత దట్టంగా 
తిరిగి వెళ్ళేందుకు దారుల్లేక 
అయిష్టంగానే ....
అంతా అంధకారితము
నన్నూ, చివరికి నమ్మకాన్నీ 
మార్చుకోలేని అస్థిరత  
అనిర్వచనీయ భయం ఏదో 
పర్యాప్తము 
అది ఒక నిషిద్ధారణ్యం 
ఊడలు బలంగా పాతుకున్న చెట్లు 
చిరిగిన దుస్తులు 
మధ్యలో అగమ్యుడ్నై 
రక్కుకుపోయిన శరీరం 
గాయాల పుండుపై 
భయాన్ని ఊదుతూ అతివాదం 
నిశ్శబ్దం ఏడుపులు 
దయ్యాలు ద్వేషంతో 
నన్ను పేరుపెట్టి మరీ పిలుస్తున్నట్లు 

బాధ నిరాశ నిస్పృహల 
మబ్బులు ఆవహించి 
కుంభవృష్టి 
కాలువలు వాగులై వరదలై 
మురుగు నీరు 
ఆ నీటిపై తేలుతూ నేను  
అంతా చీకటిమయం, 
ఆవేశం మానవత్వాన్ని దబాయిస్తూ 
అక్కడ ప్రేమ లేదు. 
వెలుగు లేదు. క్రమబద్దత లేదు. 
ఉన్నదంతా కారు చీకటి 
కారు మానసికత 
క్షతి, నరకమయ జీవనమూ