తరచి చూస్తే

నాకు తెలిసింది చాలా తక్కువ
స్వేదం ఇంకిన ముఖాలు
ఆ అరిగిన పాదరక్షలు
గోడలపై ఆ రాతలు
ఏ శిల్పో అందంగా చెక్కిన
అర్ధం కాని ఆ అపురూప చిత్రాలు
శోధించాల్సిన రహశ్యాలు ఎన్నో
కాలం ఖారాగారంలో
నేను అనుభూతి చెందీ ....
పాడలేని ఆలాపనల్లా

అబంధన

బావోద్వేగం ఒక సాగరం

పునర్జన్మిస్తూ ....

ఒక ప్రేమలా,

ఒక ద్వేషంలా,

ఒక విలాపంలా,

ఆపలేము ....

అడ్డుకట్ట కట్టలేము.

ఆపాలనే

ప్రయత్నం ఫలించదు.

ఏ మాటా వినపడదు.

ఏ మాటకూ అందనంత దూరంగా ....

సంకెళ్ళను తెంచుకున్న

స్వేచ్చా తరంగిణి లా

అంతా శూన్యం

ఏదో అగాధం
వెలితి
ఎక్కడో ఉన్నట్లు
ఏదో దూరం
ఏదో విరామం
అధివాస్తవికత
వాస్తవికతల మధ్య
మనస్సుకు,
అంతరిక్షానికి మధ్య
ఖాళీ ....
ఒకటి బంజరు
ఒకటి ఆకాశం
లేని సత్యం
గుండెలు హత్తుకోని నిజం
తప్పించుకోలేని
ఈ శూన్య
అగాధాల లోతుల్లో ....

చూసాను

మెరుపు పులకరింపుల
ఉరుము ధ్వనుల
వసంతం లో .....

ఆనందిత హృదయ
ప్రేమ
ఆరాటం చూసాను 

ఆకాశం భూమి
లోతైన
ఆపేక్షానుబంధం చూసాను

కురిసిన
ఆత్మ
మకరందం  చూసాను

సర్వం
ఉపేక్షించి

ఆఖరి మజిలీ

ఇదే నా ఆలోచన ఇదే నా నిర్ణయం

సాహసించి

పోరాడినవాడిదే జీవితం అని

జీవితంలో ఓడిపోయినా

ఎన్ని ఎదురుదెబ్బలు తగిలినా

గాయాలతో శరీరం రక్తశిక్తమై

దుర్భాషలెన్ని వినాల్సొచ్చినా

సమాజం వెలివేసి బెదిరించినా

ఇంకా ఎదగని మానసికతే అని

అస్తవ్యస్త అయోమయావస్థలో

ఉన్నానని అనుకున్నా ....

నీ నమ్మకం ఉంటే చాలు

నీ ప్రేమ ఉంటే చాలు

నీ చనువు చిరునవ్వుంటే చాలు

నీడను పంచుకునే నీ నా అనుబంధం

ఆరు అడుగుల భూమై .... అదే

జీవితం మిగిల్చిన మజిలీ అయినా

అపస్వరాల నీడలు

ఆలాపనలు కావు అవి

అలజడి రేకెత్తించే స్వరాలు

వస్తున్నాయి నా కోసమే

నావైపే

చేరువౌతూ ఉన్నాయి ....

ఇంకా ఇంకా

కళ్ళు మూసుకున్నాను.

అంధకారము శూన్యము

ఒంటరితనం .... అంతా

స్వరాల గొంతులు పెరుగుతూ

బిగ్గరగా .... ఇంకా బిగ్గరగా

కర్ణభేరీలు పగులు విస్పోటాల్లా

భరించలేనంతగా ....

పారిపోవాలనుకున్నాను

ఆ స్వరాలకు దూరంగా, కానీ

కాళ్ళు కదలడం లేదు.

అలజడి నిశ్శక్తత నీరసం

వలల్లా

ఆ వలల్లో చిక్కుకుని ....

నిరాలోచనుడ్ని లా

ఎవ్వరూ తోడులేక

నీడలా

వెంటాడే స్వరాల మధ్య

నిస్సహాయుడ్నై నేను

పడమటి పొద్దు

భావోద్వేగాల భూతద్దంలోంచి
చూస్తున్నా .... నిన్ను
పగిలి చెదిరిన ముక్కల
శల్య అవాస్తవ వాస్తవికతను

చూస్తూ చూస్తూనే ఉన్నాను

నన్ను నేను కోల్పోతూ
కరిగిపోతున్నాను

శ్వాస ఆడటం లేదు.

ఔనూ .... ఎందుకు ఇలా జరుగుతుంది?
ఎందుకు ఈ విధ్వంసం?
ఎందుకు నేను నశించిపోతున్నాను?
ఎందుకు శూన్యమై పోతున్నాను?
ఎందుకు ఈ అయోమయ అసంతులన
భావనల్లో మునిగిపోతున్నాను? 

ఎందుకు
ఈ చిన్న కోరిక చిన్ని ఆశ

ఇప్పటికైనా
నీవు నాకు దూరంగా పారిపోవాలి అని
కనిపించనంత సూక్ష్మమై పోవాలని

బహుశ
ఊపిరి పీల్చుకోగలుగుతాననేమో 

మొండిమదిలో

నేను నా భావాలను
సలసల కాలే
కొలిమిలో పడేసి
కాల్చేయ్యాలి

మున్ముందు
ఎలాంటి
భావోద్వేగాలకు
చోటివ్వకూడదు

మొండితేఱిపోవాలి
ఈ చర్మం .... ఇనుము లా
ఎలాంటి ఆనందం పొందే
అవకాశం లేకుండా  

కానీ

ఒక వింత తపన, ఎందుకో
ఇంకా శేషంగా .... నాలో
నీవు నన్ను చూసి
చిరునవ్వు నవ్వడం చూడాలి అని 

నాలో ఏదైనా కోరిక ఇంకా
మిగిలి ఉంది అంటే
ఆ కోరిక
సంతోషంగా చూడాలి నిన్ను అని

తడబాటు జీవితం

దాదాపుగా దూరంగానే
ఉంటున్నాము అందరమూ
ఏ మనిషికీ మరో మనిషితో
సంబంధం లేదు.

వీడని భ్రమల్లో తేలుతూ
....
అకారణ ఆలోచనలతో
క్షణక్షణమూ
ప్రయోజనాన్నే ఆశిస్తూ 

ఏ ఇరువురమూ సమానం
కామని తెలిసినా
అసంతులన అస్థిరత్వం ....
చేరువయ్యేందుకు
సర్దుబాటుకు ఇష్టపడము.   

ఆలోచించాల్సిన అవసరం
లేని చోటే
అతిగా ఆలోచిస్తాము.
ఎన్నో విషయాలు
చివరివరకూ

చివరికి

రక్త వాహికలు
తట్టుకోలేని ప్రవాహం
ఒత్తిడి
గుండెపోటు అధికమై
పగిలే రక్తనాళాలు

మాట్లాడే పలుకులోనూ
అభద్రతా భావన ....
మన ప్రతి మాట, కూలబోయే
పునాదుల్లేని కట్టడపు
తప్పుల గాలి ఇటుకే

ప్రతి రోజూ ప్రతి క్షణమూ
చూస్తూనే ఉన్నాము ....
ఎన్నో తడబాటు చర్యల్ని
ఇంకో కొత్త బాధకు
ఇంకొన్ని కొత్త కారణాల్ని