Thursday, April 21, 2016

చాలా కష్టం .... ఆత్మకు


అది జీవితం కాదు జీవించినట్లూ కాదు
ఎవరో నిర్దేశానుసారంగానో
జీవించాల్సిన జీవనసరళే
తప్పనిసరి అయితే .... జీవితంలో
అంతా కష్టమే, ఆ ఆత్మకు

తనకు తానుగా ఎలా జీవించాలో
నిర్దేశించుకునే అవకాశం దొరకనప్పుడు
జీవన రంగస్థలంపై
ఎంత గొప్ప నటుడనిపించుకున్నా
ఎంత శ్రేష్టుడు అని ప్రశంసలు పొందినా,

తన కోరిక కాని ఏ సాధన ద్వారానో
ఏ తోలుబొమ్మలాటలోనో
తెరవెనుకనున్న ఎవరి నిర్దేశానుసారంగానో
తెరపై బొమ్మలా .... తను
ఎంత కళాత్మకంగా నటించినా 

పొందాల్సిన స్వేచ్చాస్వీయతను పొందక

Tuesday, April 19, 2016

కాలే కవితల కర్తన్నేను


ఒకవేళ
రాస్తే, ప్రేమ ప్రకోపంలో .... నేను
ఎప్పుడైనా .... నీ గురించి
ప్రేమ భావనలు పద కవితలుగా
తొందర పడి
ఉద్వేగపడతావేమో 


ఈ రోజుటి
ఆ ప్రేమాక్షర గీతికలు 
రేపటి .... ఏ భగ్న క్షణ
హృదయాగ్ని జ్వాలల్లోనో
కాలి నుసవ్వవని మాటివ్వడం
బహు కష్టం

Monday, April 18, 2016

మౌనరాగం లో నీ జ్ఞాపకాలు


ఈ ఆఖరి శ్వాస
పెదవులను దాటుతున్నప్పుడు
నా ఆలోచనల్లో మిగిలేది మాత్రం
మన తొలి పరిచయం .... తొలి ముద్దు
ఎంతో తియ్యని
నాటి పట్టలేని ఆనందమే

నేనెప్పుడూ కోల్పోలేదు.
నిన్నూ, నీ ప్రేమను
నేను కోల్పోయింది కేవలం
మాటల్నీ, మాట్లాడుకోలేని శ్థితినే
అమితమైన ప్రేమ మౌనరాగమై మిగిలి
వెల్లడించలేక పెదవులతో

శరీరాల బాషలో
శరీరాలు మాట్లాడుకుంటుండేవి ఒకప్పుడు
మనం మాట్లాడని ఎన్నో విషయాలను
మితిమీరిపోయిన మోహం ....
ఎవ్వరూ ఊహించనూ పోల్చనూ లేని
కోరికల పరిపూర్ణత ను
అధిగమించేంత గా పంచుకుంటూ 


ఏదో నువ్వు ఇచ్చేదానివి
నాలో స్వాంతనం కలిగేది
నీవు మాత్రమే
నన్ను సంరక్షించగలిగినట్లు
నీవు మాత్రమే నన్ను
పరిపూర్ణుడ్ని చెయ్యగలిగినట్లుంటుందేది.

ఎలాంటి ప్రతిక్రియ
ఎలాంటి ప్రకోపమూ లేని
అశక్తత నాది .... ఆ క్షణాల్లో
బహుశ నువ్వు వినే ఉంటావు
ఎవ్వరికీ వినపడని ఎన్నో నిశ్శబ్దం రోధనల్ని
నేను నాతో మిగుల్చుకున్నది .... కేవలం
నాటి మౌనరాగం తీపి జ్ఞాపకాలనే 

Thursday, April 14, 2016

నువ్వెప్పుడూ నాతోనే అని


కవితలు రాసుకుంటున్నాను
నా గురించి, నీ గురించి
నీవూ నేనూ ఎక్కడికి వెళ్ళినా
ఒకరికి ఒకరము తోడుగా
ఉన్నప్పటి కొన్ని సంఘటనల గతాన్ని 
కొన్ని తీపి అనుభవాలను
కొన్ని చల్లని మనోభావనలను
అక్షరాలతో అల్లి
రాసుకుంటున్నాను. హృదయ ఫలకం పై  


మన ప్రేమానుబంధాన్ని 
ప్రేమ ఎప్పుడూ .... జీవించి ఉండాలనే
అభిలషను చిత్రీకరిస్తున్నాను.
కళాత్మకంగా కాగితం మీద
ఎవరికి ఎవరం దూరం కారాదనే
అభిమతం ను రాసుకుంటున్నాను కవితలుగా

నా ఊపిరి నీవు



పోగొట్టుకొన్నాను నిన్నూ నన్నూ
చాన్నాళ్ళుగా
ఎన్నో విధాలుగా
చేజార్చుకున్నాను విఫలమయ్యాను.
హృదయం గోడపై రాతిశాసనం లా
ఆనవాయితీ అయినట్లుగా

అకశ్మాత్తుగానే నిద్రలేస్తూ ఉంటాను.
వ్యాయామము ప్రాణయామమూ
దినచర్యలు చేస్తున్నప్పుడు
నీవే గుర్తొస్తుంటావు.
నిన్ను పోగొట్టుకున్నాననే లోప భావన 
నీవు లేవనే లోటే కనిపిస్తుంటాయి. 


నా శరీరమూ ఆ ప్రతి అవయవమూ
తీవ్రమైన ఒత్తిడికి లోనౌతూ ఉంటాయి.
శ్వాసించడం భారమౌతుంటుంది.
పోతే పోయింది పోగొట్టుకోమ్మంటూ
ప్రకృతి పరామర్శిస్తుంటే
స్వాగతించి సమర్ధించలేని దుస్థితి నాది.

నిజంగా అంత సులభమా?
హృదయం శ్వాసించడాన్ని నియంత్రించగలగడం
అలసట అయిష్టత బాధ అసంతులనమే అంతా అయితే 
నన్ను నేను పోగొట్టుకోగలనేమో
సరిపెట్టుకోగలనేమో కాని
జీవించలేను, మాని .... నిన్ను శ్వాసించడం

అస్పష్టత లో స్పష్టత




తాపసించి ముదిరిపోయిన మనఃస్థితి నాది
ప్రేమ పొల్లుకొస్తున్న, ఏకాకిని
తోడుగా .... నా అనిశ్చలతను, నన్నూ
అర్ధం చేసుకునేందుకు ఎవ్వరూ లేరు అని

ఒంటరిని, ఏకాకిని అను భయం
తినేస్తూ ఉంది నన్ను
నన్ను, నా మనోభావనల్ని వినేందుకు
ఎవరైనా తోడుంటే బాగుండేది అని అనిపిస్తూ

జీవితం ఆవశ్యకతను గుర్తించాను .... అందుకే 
నిన్నటి గాయాలకు లేపనం రాసుకుంటున్నాను.
సూర్యోదయాన్నే నిద్రలేచి, శ్రమ సేద్యం చెయ్యాలి అని
చైతన్య పధం వైపు పురోగమించాలి అని 




అలా అనుకుంటూనే నేనున్న ఆ అస్పష్టతల్లోంచి
పై పైకి వస్తున్న పొద్దును పరిక్షగా చూసాను.
ప్రతిదీ భిన్నంగా కనిపిస్తూ
అన్నింటిలో నూ మరింత స్పష్టతను చూడగలిగాను.

ఇప్పుడు నా కళ్ళు రెండూ సంపూర్ణంగా భైర్లు కమ్మాయి.
ఎటు చూసినా, దేనిలోనూ .... అన్నింటిలోనూ
మిగిలి ఉన్నది .... నొప్పి బాధ అయోమయములే  
నొప్పి, బాధ, అయోమయాన్ని మినహాయించి ఏమీలేవు.

కానీ నేను ఎప్పుడూ అనుభూతి చెందనిది ఏదో
నాకు కావలసిందే ....
ఎప్పుడూ ఊహించనిది నేను శ్వాసించనిది
నా అందుబాటులో లేని ఏదో అద్భుతం ఉంది అక్కడ

ఇప్పుడు .... దాన్నే అందుకోగలిగే స్థితిలో ఉన్నాను.
నా చేతికి అందే అంత దగ్గరగా
వెచ్చని స్పర్శాభావన .... ఆ సాన్నిహిత్యంలో ఉంది
అనిపించింది .... బహుశ ప్రేమ భావనేమో అది అని

నిజంగా దాన్ని నేను ప్రేమ భావనే అని
చెప్పలేను. విడమర్చలేను.
ఆ మనోభావనలు వినూత్న విలక్షణంగా
పసి మాటల అస్పష్టత లా ఉంటూ ....

నా జీవన నక్షత్రం



ఆకాశంలోకి చూస్తున్నా
ఎన్నో లక్షల నక్షత్రాలలో నీ రూపాన్ని
కేవలం
నా కోసం అన్నట్లు
మెరుపువై వెలుగువై
నేను ఎంత అదృష్టవంతుడ్నో
ఏకవచనంతో
నిన్ను పరామర్శించగలుగుతూ .... 



వెలిగే ఆ ప్రతి నక్షత్రమూ
ఒక కారణమే .... నీ, నా
ప్రేమ గాఢత్వ పరిచయమే 
జతవై ఉన్నంత కాలం 
నా జీవన నక్షత్రం .... నీవే
నా చీకటి జీవన గడియల్లో
వెలుగు దారివి నీవే
మసకెయ్యని ప్రేమవు నీవే
శాశ్వతత్వానివై
వెలుగులు విరజిమ్ముతూ
మోహోద్రేక, ఉద్వేగ,
ఆవేశ క్రోధాలలో సంతులనానివై
రేపటి నా మనోభావన పదాల్లా 

శూన్యంలో రాతలు



ధరించుతూనే ఉన్నాను.
భిన్నమైన ముసుగులను ....
దాచుకునేందుకు
నన్నూ, నా అస్తిత్వాన్ని ....

గొణుక్కుంటూనే ఉన్నాను.
అసంబద్ధ అశ్లీల పదజాలాన్ని 
తొంగిచూస్తూ,
వైవిధ్యపు ఆలోచనల్లోకి .....

అయినా,
మారలేదు .... మనమూ
మన జీవన సరళి ....
ఒకేలా ఉన్నాము .... సందర్శకుల్లా

ఉత్సుకతే ఆధారంగా
మానవ జీవన పంజరం
సంబంధాల చట్రం లో ....
ఒదిగి ఒదిగి జీవించక తప్పట్లేదు. 

మరణం రానంత వరకూ
భానిసత్వపు సంకెళ్ళు
తెంచుకున్న స్వేచ్చా విహంగమై ....
ఏ తెలియని లోకాలకో ఎగిరేవరకూ

Wednesday, April 13, 2016

ఊపిరి



గుండె కొట్టుకోవడం
శ్వాసించడం ఆగి రాదు .... చావు
గుండె తొలిసారి
కొట్టుకుని .... ఎవరికోసమో
శ్వాస భారమైన క్షణాల్లోనే ....
ఆరంభం తెలుస్తుంది.
ఎందరో మనలో
దూళై 
ఆఖరిశ్వాసకు మునుపే
ప్రేమ అనే ఆ దావానలంలో
పడి మాడి మసై మట్టిలో కలుస్తున్నారని